Φοίβος Ανατολέας, "Ανώνυμος Τάφος" - ποίημα, 1949 - περ. "Ελεύθερα Γράμματα" (Αθήνα)

 

Φοίβος Ανατολέας

« Ανώνυμος Τάφος »

ποίημα, 1949

 

                                       

 

 

              « ΑΝΩΝΥΜΟΣ  ΤΑΦΟΣ »

Σκυφτή, με λύπη αβρή— στην άσπρη σου ταφόπετρα
δίνεις το χέρι με βαρεία καρδιά— σα να στενάζεις
στους δικούς σου, που’ρθαν να σ' αποχαιρετήσουνε
στης λησμονιάς που τράβηξες τα πικροτόπια.
Στη μαύρη γής ξεχάστη τ’ όνομά σου
— Παυσιλύπη, Άφαιστις ή Νικαρχίς— ποιός ξαίρει;
[μπερδεύονται τα ονόματα στη θύμηση μου,
κοπέλλες της πατρίδας μου— όλης της Ελλάδας.]

Βαστά το νεκρικό το ψίκι, αιώνες τώρα
κι όλες των αθανάτων οι μετόπες, των ηρώων,
ψηλά κρατάνε του Κεραμεικού το θρήνο—
κι όλο η ζωή βουίζει σαν μελίσσι.

Ελλάδα, πρέπει να σε λένε αθανασία!

 

                           Φ.   ΑΝΑΤΟΛΕΑΣ

 

 

[ το ποίημα

του Φοίβου Ανατολέα

« Ανώνυμος Τάφος »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Ελεύθερα Γράμματα »,

Αθήνα,

(διευθυντής: Νικηφόρος Βρεττάκος),

Περίοδος Γ’, τεύχος 1-2, Γενάρης-Φλεβάρης 1949, σ. 38]

 

( το πρωτότυπο σε πολυτονικό)   

              poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "