λόρδος Μπάϋρον (George Gordon Byron) - Προς την Ινές (από το Child Harold) - μετάφραση Αχιλλεύς Παράσχος (1867) - περ. Εθνική Βιβλιοθήκη

 

Λόρδος Μπάϋρον

(George Gordon Byron)

Προς την Ινές

(απόσπασμα εκ των του Child Harold του Βύρωνος)

μετάφραση Αχιλλεύς Παράσχος

δημοσίευση 1867 περ. « Εθνική Βιβλιοθήκη »

 

 

 

 

 

 

                  ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΝΕΣ

 

 

 

Ω!  παύσον να προσμειδιάς, Ινές, μετ’ ευθυμίας,

Εμπρός μετώπου κλίνοντος υπό μελαγχολίας^.

Διότι φευ! το θελκτικόν μειδίαμά σου, φίλη,

Να σ’ αποδώσουν ασθενούν τα κάτωχρά μου χείλη.

Είθε να ήσαι πάντοτε φαιδρά… να μη θρηνήσης

Ουδέποτε, και δάκρυα ανωφελή να χύσης !

Οποία λύπη ερωτάς κρυφία φαρμακεύει

Την ήβην μου και την χαράν ; τίς πόνος με φονεύει ;…

Διατί θέλεις άγνωστον οδύνην να γνωρίσης,

Ήν ουδενί συ δύνασαι αυτή ν’ ανακουφίσης ;…

Ουδέ το μίσος, ουδ’ αυτός ο έρως της καρδίας,

Ουδέ αι σβύσασαι τιμαί ψευδούς φιλοδοξίας,

Την ολεθρίαν μοίραν μου μ’ ωθούν να βλασφημήσω,

Και από όντα προσφιλή μακράν ν’ αναχωρήσω !

Ουδέν εκ τούτων, πίστευσε, δεν είναι η αιτία^.

Αλλ’ είναι η επάρατος εκείνη αηδία,

Ήτις μοι εμφανίζεται εις ο,τι αν εγγίσω,

Εις ό,τι ακροάζομαι, εις ό,τι θεωρήσω.

Η ωραιότης έπαυσε να μοι αρέσκη πλέον,

Μόλις με θέλγει και αυτό το βλέμμα σου το καίον !...

Η αιωνία θλίψις μου είναι αυτή εκείνη,

Ήτις δεν άφινε ποτέ την κεφαλήν να κλίνη

Τον βάψαντα εις αδελφού το αίμα Ιουδαίον.

Βλέμμα να ρίψω δεν τολμώ μακράν του τάφου πλέον,

Κ’ ελπίδα να αναπαυθώ δεν έχω ουδεμίαν,

Πριν εις του τάφου καταβώ την ήσυχον σκοτίαν.

Α! ποίος εξορίζεται της μαύρης του καρδίας !

Κ’ εις κλίματα απώτατα, κ’ εις ξένας παραλίας

Του καταράτου βίου μου η μάστιξ δεν μ’ αφίνει,

Και σκέψεων σατανικών χορεία με βαρύνει…

Άλλοι ας παραδίδωνται εις πάσαν ευφροσύνην,

Και ας γευθούν ό,τι εγώ αφίνω με ειρήνην^.

Δια την ευτυχίαν των ας ονειροπολώσι

Αείποτε, ώ ! καν αυτοί οπόταν εγερθώσι,

Είθε να έχουν έγερσιν, γαλήνιον, γλυκείαν,

Ουχί, Ινές, ως την εμήν τοσούτον ολεθρίαν !

Εγράφη τόπους να ιδώ τραχείς και απωτάτους,

Φέρων τας αναμνήσεις μου παντού τας επαράτους.

Όλ’ η παρηγορία μου μέ είναι τούτο μόνον^.

Ότι οποιονδήποτε κατόπιν λάβω πόνον,

Δεν θα μέ είναι άγνωστος και δεν θα μέ πτοήση…

Έχω τον τρομερώτερον, αλλοίμονον ! γνωρίσει.

Τίς είναι ούτος ;… ά ! ποσώς, ποσώς μη ερωτήσης^.

Μη διά έλεος, ποτέ να μάθης μη θελήσης…

Εξακολούθει πάντοτε να μειδιάς, ω κόρη,

Πλην μη εις της καρδίας μου την άβυσσον προχώρει.

Το μελανόν της κάλυμμα να σύρης μη τολμήσης,

Την κόλασιν εντός αυτής του άδου θ’ απαντήσης !

 

 

(  Εκ των του Child-Harold του Βύρωνος )

 

 

                                    ΑΧΙΛΛΕΥΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ

 

 

 

[ η μετάφραση

του Αχιλλέως Παράσχου

« Προς την Ινές »

από το Child Harold

του George Gordon Byron

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Εθνική Βιβλιοθήκη »

Εν Αθήναις,

Έτος Γ’, φυλλάδιον 73, 1 Οκτωβρίου 1867, σ. 12 ]

 

 

              ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

  Το “Childe Harold’s Pilgrimage” [ Προσκύνημα του Τσάϊλντ Χάρολντ] είναι εκτενές αφηγηματικό ποίημα σε τέσσερα μέρη, συνθεμένο από τον λόρδο Μπάϋρον (Βύρωνα).   

   Ο νεανικός Χάρολντ περιπλανιέται στην Ευρώπη, κάνοντας τα συναισθήματα και τις ιδέες του θέμα του ποιήματος. 

   Στο Canto I βρίσκεται στην Ισπανία και την Πορτογαλία, όπου αφηγείται την αγριότητα της εισβολής τους από τους Γάλλους. 

   Στο Canto II μετακiνείται στην Ελλάδα, εμπνευσμένος από την ομορφιά του παρελθόντος της σε μια χώρα που είναι πλέον σκλαβωμένη στους Τούρκους. 

  Το Canto ΙΙΙ τον βρίσκει στο πεδίο της μάχης του Βατερλώ, από το οποίο ταξιδεύει στον Ρήνο και περνά στην Ελβετία, μαγεμένος από την ομορφιά του τοπίου και τους ιστορικούς συνειρμούς του. 

   Στο Canto IV, ο Χάρολντ ξεκινάει από τη Βενετία σε ένα ταξίδι στην Ιταλία, θρηνώντας για το εξαφανισμένο ηρωικό και καλλιτεχνικό παρελθόν και την υποκειμενική θέση των διαφόρων περιοχών της.  

    

    Το ποίημα εκδόθηκε από το 1812 – 1818.

 

 

 

 

  ( η φωτογραφία και τα σχόλια από λήμμα στην Wikipedia)

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

 

λόρδος Μπάϋρον (George Gordon Byron) - The Giaour (1813) - απόσπασμα - μετάφραση Στέλιος Σεφεριάδης - δημοσίευση περ. "Τα Παρασκήνια"

 

Λόρδος Μπάϋρον  (George Gordon Byron)
The Giaour (1813)

 απ’ τον « Γκιαούρ »

μετάφραση: Στέλιος Σεφεριάδης

δημοσίευση (1928) περ. « Τα Παρασκήνια »

 

 

 

 

 

 

 

Ώ Χώρα ωραία, που κάθε σου λες εποχή, ζαφείρια

Χαμογελάει στα νησιά τα βλογημένα αυτά,

Που όποιος ψηλά απ’ του Σούνιου τους βράχους τα κοιτά

Του φαίνεται ως κ’ η μοναξιά πως παίρνει μάγια μύρια,

Και μ’ αναγάλλιασμα η καρδιά τα γλυκοχαιρετά,

Που μαλακά του πέλαγου το μάγουλα λακκιάζει

Και καθρεφτίζει κάθε μιά ραχούλα πλουμιστή,

Που το θαλασσανάσασμα γλυκά την αγκαλιάζει

Σα λούζει της Ανατολής τη μάγο Εδέμ αυτή.

Που η αύρα η διαβατάρικη κι’ αν  κάπου χαρακώσει

Το κρούσταλλο που απλώνεται γαλάζιο στο γιαλό,

Ή κι’ απ’ τα δέντρα τους ανθούς για μιά στιγμή σαρώσει,

Πόσο είναι καλοπρόσδεχτο το αγέρι το απαλό,

Όπου σκορπίζει και ξυπνά περίσσα μύρα πλάνα.

Εκεί σε βράχια ή ρεμματιές ανθεί η τριανταφυλλιά,

Χαρά στη μυριολάτρευτη των αηδονιών Σουλτάνα !

Η κόρη που για χάρη της μελωδική λαλιά

Χιλιοτραγούδιστη ψηλά στα ουράνια φτερουγίζει,

Η λατρευτή που στου έρωτα τα λόγια κοκκινίζει.

Και την αηδονορήγισσα, των κήπων την κορώνα

Που μηδ’ αγέρι εδώ λυγά, μηδέ ψηφά τ’ αγιάζι,

Μακρυά απ’ της Δύσης τις χιονιές και το βαρύ χειμώνα

Εδώ κάθε άκρα τη βλογά, κάθε καιρός τη λιάζει.

Κι’ αυτή στην πλάση, γύρω της που της χαμογελά,

Γυρίζει πίσω τις μορφιές που της χαρίζει η Μοίρα,

Με το απαλό της θύμιασμα στον ουρανό ψηλά,

Με χρώματα ολοπόρφυρα κι’ ανάσες από μύρα,

Εδώ καλοκαιριάτικα χίλιων λογιών λουλούδια

Και σκιές που πλέκει ο έρωτας φωλίτσα μυστική,

Εδώ σπηλιές και σύδεντρα για ξένοιες και τραγούδια

Μά που φιλεύουν σήμερις κουρσάρους, που πιο κει

Στον κόρφο τον απάτητο με τα κουρσάρικά τους

Παραμονεύουν το άβλαβο πλωρίσιο που περνά

Ως που του ναύτη ν’ ακουστεί η κιθάρα στα νερά τους

Χαρούμενη και να φανεί ο αποσπερίτης. Νά,

Τότες πηδούνε στα κουπιά που αργολυγούν κλεφτά,

Σκιωμένοι ως πέρα απ’ τα γκρεμνά που παραστέκουν πλάγια

Και στα καράβια πέφτοντας νυχτοθεριά μ’ αρπάγια, 

Τα χαροκόπια αλλάζουνε σε ψυχομαχητά.

 

 

 

 

                   Μετάφραση Στέλιου Σεφεριάδη 

 

 

 

 

 

 

[ το απόσπασμα από την σύνθεση

του Μπάϋρον

 « Γκιαούρ »

σε μετάφραση Στέλιου Σεφεριάδη

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Τα Παρασκήνια »

  (διευθυντής: Νίκος Παρασκευάς)

Αθήναι,

Έτος Δ’, τεύχος 4ον, Ιανουάριος 1928, σ. 19 ]

 

 

 

                  ( το πρωτότυπο της μετάφρασης σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

O George Gordon Byron (1788-1824)

στην ποιητική συλλογή του

με τίτλο Oriental Tales 

(Ανατολίτικες ιστορίες)  

με θέματα από την Ανατολή

παρουσιάζει τα ποιήματα:

/ -. The Giaour (Ο γκιαούρης), (1813)

/ -. The Bride of Abydos (Η νύφη της Αβύδου), (1813)

/ -. The Corsair (Ο Κουρσάρος), (1814)

/ -. Lara, A Tale (η Λάρα),  (1814)

/ -. The Siege of Corinth (Η πολιορκία της Κορίνθου) (1815) (1816).

 

 

 

 

   Το ποίημα “The Giaour” είναι ποίημα του λόρδου Byron το οποίο εκδόθηκε στα 1813 από τον John Murray.

   Ήταν το πρώτο από μια σειρά Oriental romances (ανατολίτικων ρομάντζων) του Byron. 

 To ποίημα “The Giaour” υπήρξε μεγάλη επιτυχία όταν εκδόθηκε, επικυρώνοντας την φήμη του Byron τόσο από πλευράς κριτικών όσο και εμπορικής επιτυχίας.

 

 

 

 

   

 

 

( η φωτογραφία και τα σχόλια από λήμμα στην Wikipedia)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "