Άνθος Πωγωνίτης
« Ο
πελαργός του Λουδία »
ποίημα
δημοσίευση 1946 περ. « Μορφές »
[ το
ποίημα
του Άνθου Παγωνίτη
« Ο πελαργός του
Λουδία »
δημοσιεύθηκε
στο περ.
« Μορφές »,
Θεσσαλονίκη,
( δντής: Βασίλης Δεδούσης )
Περίοδος
Β’,
Έτος
Α΄, τεύχος 1, Οκτώβριος 1946, σ.
28-29. ]
poeta greco Ignoto
“ΑΓΝΩΣΤΟΣ
ΠΟΙΗΤΗΣ”
[ ανάρτηση 12 Σεπτεμβρίου 2022 :
Άνθος Πωγωνίτης, «Ο πελαργός του Λουδία», ποίημα ]
Άνθος Πωγωνίτης
«
Λιμάνι »
ποίημα,
1936
δημοσίευση
περ. « Κρητικές Σελίδες »
«
Λιμάνι »
Τ’
απόσπερα με ξέθωρες εσθήτες ντύνεται, κι’ ακούς
σαν
μουσικές αλλόκοσμες το φλοίσβο των κυμάτων,
όταν
ξεχνιέται αθόρυβο σε μύριους θρήνους μυστικούς
κι’
αλαργινούς αντίλαλους – προσώπων και πραγμάτων.
Μέσ’
τα νερά του πνίγεται το φως – σαν όνειρο – χλωμό
και
τα καράβι’ αναπολούν τρικυμισμένες ώρες.
-
Σ’ ένα μουράγιο απόμακρο πώς καρτερούν τον ερχομό
καλοκυρές
νησιώτισσες και μάννες μαυροφόρες.
Θαμπά
φανάρια στ’ άλμπουρα, και τα παιδιά στην κουπαστή
καθώς
η νύχτα πέφτει αργά με θλιβερή γαλήνη.
- Δεμένες η ψαρόβαρκες – οκνοί διαβάτες
λιγοστοί
και
πάνω απ’ όλα σέρνεται δειλόχρωμη Σελήνη.
Ολόγυρα
τα μέγαρα με τη σιωπή μιλούνε κι’ ως
φορούνε
τις τεφρές σκιές τα ερεβινά μαγνάδια
- λες κι’ ανεβαίνουν πιο ψηλά να τ’ αγκαλιάσει
ο ουρανός
ζευγαρωμένα
κι’ άτονα σαν τα θλιμμένα βράδυα.
Κι’
εγώ που μόνος περπατώ στης προκυμαίας την ερημιά,
όμοιο
λιμάνι λαχταρώ βαθειά του να με κλείσει
στην
πέτρινη γαλήνη του. και στη βουβή του απανεμιά
κάτι
που εντός μου κλαίει γοερά σα μάννα να κοιμίσει.
Θεσσαλονίκη
Άνθος Πωγωνίτης
[ το ποίημα
του Άνθου Πωγωνίτη
« Λιμάνι »
δημοσιεύθηκε στο περ.
« Κρητικές Σελίδες »
( διευθύντρια: Θάλεια Καλλιγιάννη )
Αθήνα,
Έτος Α’, τεύχος 6-7, Ιούλιος-Αύγουστος
1936, σ. 221.
( από αυτό το διπλό τεύχος και εξής η έδρα του
περιοδικού μετακινείται από το Ηράκλειο Κρήτης στην Αθήνα ) ]
( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )
poeta greco Ignoto
" ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "
Άνθος Πωγωνίτης
«
Ψαράδες »
ποίημα,
1937
δημοσίευση
περ. « Μακεδονικές
Σελίδες »
« Ψαράδες »
Τώρα
δεν κλείνουν τίποτε… στα στήθεια τους τ’ ασθενικά
μον’
τη ματιά τους ρίχνουνε στα πλάτια της θαλάσσης.
Κορμιά
γερτά που χάσανε την αρμονία αισθητικά
είναι
τα βράδια στο γιαλό… ν’ ο Ράμος κι’ ο Θανάσης.
Φορούν
κι’ οι δυό πουκάμισα μαύρα ριγέ π’ όχουν φθαρεί
απ’
τον καιρό τυλίγοντας τις λιοκαμένες σάρκες
όταν
ημέρες χάνονταν με το χειμώνα το βαρύ
στο
κύμα του Θερμαϊκού, κ’ αφρόπλαιαν οι βάρκες.
Μένει
νεκρή στο μέτωπο νιότη θλιμμένη κι’ ακριβή
φαρμάκια
που την έθρεψαν – η θύελλα του Βαρδάρη
η
μπόρα η ανεμόηχη κ’ η τραμουντάνα η βουβή
τόσο…
π’ αφήσαν στη καρδιά για πάντα το Γενάρη.
Ξεχνιέται
το χαμόγελο στα χείλη τους πολλές φορές
νοσταλγικό
κ’ αθόρυβο σαν ειρωνείας γαλήνη
κι’
όπως στη θύμηση γυρνάν οι αναμάρτητες χαρές
την
απορία ο λογισμός στην έκφρασή τους χύνει.
Όμοιες
σκιές αμίλητοι λες καρτερούν να ξαναρθή
μι’
ολάνθηστη καλοκαιριά στα βρώμια φιρονέρια
κ’
ως τα σκεβρά τους μάγουλα π’ ολότελα έχουν μαραθή
τα
κομπολόγια παίζουνε στ’ αναιμικά τους χέρια.
Μά
πριν να πάρουν άτονα τον ίδιο δρόμο ταπεινά
κυττούν
βαθειά στο πέλαγο ένα πλοίο να μακραίνη
έτσι…
που σα να χαιρετούν τα όνειρά τους τα στερνά
- που πάντα ταξιδεύουνε με μιά ζωή χαμένη.
Άνθος Πωγωνίτης
[ το ποίημα
του Άνθου Πωγωνίτη
« Ψαράδες »
δημοσιεύθηκε στο περ.
« Μακεδονικές
Σελίδες »
Θεσσαλονίκη,
Χρόνος Α’, φύλλο 1, Ιούνιος 1937, σ. 1 ]
( το
πρωτότυπο σε πολυτονικό )
poeta greco Ignoto
" ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "
Άνθος Πωγωνίτης
«
Νοσταλγοί »
ποίημα,
1938
« Νοσταλγοί »
Καθώς ανώνυμοι κυττούν τα
βραδυνά
στο πέλαγο σκιές να
παν τα
πλοία
ν’ αφήνουν σύννεφα το μαύρο
τους καπνό
σ’ ορίζοντες
τεφρούς και
μπλάβους όμοια
μ’ αστόχαστες ζωγράφων
πινελιές...
Με τη
ματιά τους κ’
η ψυχή τ’ ακολουθά
κι’ αφήνονται
βουβοί, στημένοι κάτου
στα που
τρεμίζουνε φανάρια εκστατικοί
αγέρας τα μαλλιά
τους ν’
ανεμίζη
σημαίες που ξεχάσαν
οι καιροί.
Κι’ ως
είν’ τα
χέρια τους κλεισμένα και
δετά
στα πάνινα της φυλακής τους τείχη
λές και κρατούνε
της σιωπής τους το
ρυθμό
που χύνει μιά σαν πέτρινη γαλήνη
στα μέτωπά τους κάποια συλλογή.
Φαντάζουνε στα σούρουπα
τέτοιων στιγμών
σαν πόθοι,
προδομένοι —
σαν με γέρμα
σε κουρασμένη καταχνιά τόσο μουντή
που ένα
χαμό σε δύση δοξασμένη
μαλαματένιου γήλιου
αναπολούν.
Κι’ όντας
το κύμα
πλάθεται μουρμουριστά
πλανιέται μέσ’
τα βάθεια
του τού
κόσμου
το θρηνολόϊ για
τις αγέννητες χαρές
που στην καρδιά τους μίλησαν λαχτάρες
σταλαγματιές αιμάτινες
κρυφές.
ΑΝΘΟΣ
ΠΩΓΩΝΙΤΗΣ
[ το ποίημα
του Άνθου Πωγωνίτη
« Νοσταλγοί »
δημοσιεύθηκε στο περ.
« Νεοελληνική
Λογοτεχνία »
(διευθυντής: Τώνης Ζαχαράκης)
Αθήνα,
Χρόνος Α’, φύλλο 4,
Μάρτιος 1938, σ. 173]
( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )
poeta greco Ignoto
" ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "
