Κώστας Θρακιώτης - "Spleen" - ποίημα, 1928 - δημοσίευση περ. "Καινούργια Ζωή" (Αθήνα)

 

Κώστας Θρακιώτης

 « Spleen »

ποίημα, 1928

δημοσίευση περ. « Καινούργια Ζωή »

 

 

 

 

 

                       « Spleen »

 

 

Βαρειά, βαρειά, κυλάν τα σύγνεφα

στον ουρανό – σαν τα πουλιά, σαν γερανοί –

θλιβά πού παν γοργοτρεχάμενα ;

την ώρα ’φτή, ξυπνούν μου οι λογισμοί.

 

Ώρες κακές ! ένα μπουμπούκισμα

χαράς, να ξεπετάξει απ’ τη θλιμμένη μου ζωή

πως λαχταρώ ! κι απ’ το λαϊνι σου

ώ πόνε ! πάψε να κερνάς κρασί πικρό…

 

Κλώθει, ξεκλώθ’ η μοίρα μου

το γνέμα της τ’ατέλειωτο και καρτερώ

να στείλει μου μες το χειμώνιασμα,

το πιο γλυκό – πιός ξέρει ; – χάδι, το στερνό…  

 

 

 

                                        Κώστας Θρακιώτης

 

 

 

[ το ποίημα

του Κώστα Θρακιώτη

« Spleen »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Καινούργια Ζωή »

   ( επιμελητές της ύλης: Θ. Προδρόμου, Μ. Παύλου )

Αθήνα,

Χρονιά Α’, αριθμός 1, Απρίλης 1928, σ. 26 ]

 

 

          ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

Μαρία Πολυδούρη - "Κοντά σου" - ποίημα, 1928 - ποιητική συλλογή "Οι Τρίλλιες που σβήνουν" - αναδημοσίευση (1935), περ. "Αθήναι" (Αθήνα)

 

Μαρία Πολυδούρη

« Κοντά σου »

ποίημα, 1928

ποιητική συλλογή « Οι τρίλλιες που σβήνουν »

μεταθανάτια αναδημοσίευση (1935) περ. « Αθήναι »

 

 

 

 

                « Κοντά σου »

 

 

 

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι
Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργη ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σε γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κι' αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάϊ μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι' ανύποπτα περνά μεσ' στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι' όλα σα χνούδι
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.

 

 

                                 Μαρία Πολυδούρη

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

της Μαρίας Πολυδούρη

« Κοντά σου »

από την ποιητική της συλλογή
« Τρίλλιες που σβήνουν », Αθήναι, 1928

αναδημοσιεύθηκε μεταθανάτια στο περ.
« Αθήναι »

 (μηνιαία εικονογραφημένη έκδοσις της εφ. «Ελληνικόν Μέλλον»)

Τεύχος 9, Ιούνιος 1935, σ. 32

 ( η πηγή εγγραφής εδώ από το περιοδικό) ]

 

 

               ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

1928: Μαρία Πολυδούρη, «Οι Τρίλλιες που σβήνουν», Εκδοτική Εταιρία Α.Μ. Κοντομάρης, Οδός Ευριπίδου, Αθήναι, (σ. 112),  (1^η ποιητική συλλογή της)

< Οι τίτλοι των ποιημάτων της ποιητικής συλλογής: «Οι τρίλλιες που σβήνουν» (1928):

/ - Αφιέρωση

/ - Κι ήταν μια νύχτα ωραία

/ - Ήρθα μια μέρα, οδηγημένη

/ - Κι ήρθε μοιραία

/ - Με της σιωπής τα κρίνα

/ - Του φθινοπώρου η Ώρα

/ - Βράδυ

/ - Κοντά σου

/ - Για δες αγάπη μου, μακριά

/ - Χρυσάνθεμα

/ - Πάντα γυρίζω

/ - Δειλινά

/ - Εικόνα

/ - Είμαι το λουλούδι

/ - Χαμένα

/ - Μαριάννα

/ - Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική

/ - Θα’ρθεις αργά

/ - Δε θα το πουν

/ - Ζωή

/ - Τα σονέτα του κυνηγού

/ - Πώς να σας πω;

/ - Βαριά καρδιά

/ - Παλίρροια

/ - Καλλονή

/ - Άνοιξη

/ - Ούτε και δω

/ - Στροφές

/ - Παρίσι

/ - Σε μια δέσμη τριαντάφυλλα

/ - Φύγε

/ - Μ’ έναν παλμό βαρύ

/ - Της μητέρας μου

/ - Γυρισμός

/ - Νανούρισμα

/ - Θυσία

/ - Να’ναι αυτή

/ - Ταπεινοσύνη

/ - Πάθος 

/ - Όχι, δεν έχω δάκρυα πια

/ - Γιατί μ’ αγάπησες

/ - Σεμνότης

/ - Αχ, η καρδιά μου

/ - Έλα, γλυκέ

/ - Όνειρο

/ - Γιατί ονειρεύτηκα

/ - Μες στο σπιτάκι μου

/ - Ματαιότης

/ - Στον Κήπο του Ζαππείου

/ - Σωτηρία,

/ - Ο Ποιητής

[(αφιέρωση: στην ακοίμητη σκιά του Ιωσήφ Ραφτόπουλου)]

/ - Γλέντι.  >

 

 

Η Μαρία Πολυδούρη (1902-1930).

 

 

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

Μιλτιάδης Μαλακάσης - "Ούγος Φώσκολος" - ποίημα, 1928 - δημοσίευση περ. "Τα Παρασκήνια" (Αθήναι)

 

Μιλτιάδης Μαλακάσης

« Ούγος Φώσκολος »

ποίημα, 1928

δημοσίευση περ. « Τα Παρασκήνια » 

 

 

 

 

 

 

 

                       « ΟΥΓΟΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ »

 

 

 

Μαρτυρικέ το θάμα σου στάθηκε τόσο καθαρό,
Που σα σε κύκλο λαμπερό πλέει η ψυχή μου, αλλ’ όμως
Πλανιέμαι μες στους Τάφους σου, κ’ εκείθε νά’βγω δεν μπορώ,
Χωρίς να μου είνε ο γυρισμός, σκοτεινιασμένος δρόμος.

 

Της φαντασίας σου τα φτερά μαύρα, και πέφτει ο κεραυνός

Του στίχου σου σα σε γκρεμούς που τους φωτίζει πλέρια,

Σα σε ροδώνες οι αστραπές, που λες κι’ ανοίγετ’ ο ουρανός

Με αμέτρητα λουλούδια του, τ’ αμάραντά του αστέρια.

 

Πικρότερα δεν έσταξε πόνος απ’ άνθρωπου ψυχή,

Χτύπος ν’ ακούστηκε καρδιάς τόσο τυραγνισμένης,

Και του ρυθμού σου ο γλυκασμός, που πέφτει σα χρυσή βροχή,

Τον έρωτα όταν προσκαλείς κι απόκριση αναμένεις !

 

Κ’ ενώ τη λύρα έτσι κρατάς, με το γυμνό πάλι σπαθί,

Πετώντας την ξωπίσω σου, σαν περιττό ένα βάρος,

Σε αγώνα ηρωϊκόν ορμάς, κάθε φορά που θα σταθεί

Στο χρέος σου αντιμέτωπος ο ζηλοφτόνος Χάρος.

 

Κι’ αν ήτανε της τύχης μας να σε σημάδευεν εκεί,

Ποιό δράμα ζωής σπαραχτικής θα χάνονταν μ’ εσένα,

Και πόσοι κόσμοι θά’σβυναν, που τώρα λάμπουν μαγικοί,

Τί θεία τραγούδια, ανείπωτα, με το αίμα σου γραμμένα !

 

Στο πλάϊ του Δάντη ο τάφος σου, η αντεκδικήτρα είν’ οφειλή

Και  την ευγνωμοσύνη μας ο θάνατος αξίζει,

Σαν τύχει, πάρωρα, κανείς μεγάλος να τον προσκαλεί,

Κ’ εκείνος τον σεβάζεται και μήτε τον αγγίζει !...

 

Ο στίχος μου περήφανα σε χαιρετά ο ευλαβικός,

Στη Γλώσσα της γεννήτρας σου της γης που λαχταρούσες,

Που Ιταλικά αν τη δόξασε ο παιάνας σου ο Πινδαρικός,

Με τ’άνθια όλα της Ζάκυνθος τον στόλιζαν οι Μούσες.

 

 

 

                                                        Μ. Μαλακάσης

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Μιλτιάδη Μαλακάση

« Ούγος Φώσκολος »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Τα Παρασκήνια »

   (διευθυντής: Νίκος Παρασκευάς)

Αθήναι,

Έτος Δ’, τεύχος 4ον, Ιανουάριος 1928, σ. 3 ]

 

 

               ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )      

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

Ν.Ι. Πρωτόπαππας - "Ο Χρόνος" - ποίημα, 1928 - δημοσίευση περ. "Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη" (Αθήναι)

 

N. Ι. Πρωτόπαππας

« Ο Χρόνος »

ποίημα, 1928

δημοσίευση περ. « Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη »

 

 

 

 

 

 

                       « Ο ΧΡΟΝΟΣ »

 

Το μεσονύχτι έσβυσεν ο χρόνος ο παληός,
το μεσονύχτι ήρθεν ο χρόνος ο καινούριος^.
έτσ' είν' ο νόμος πάντα, δεν γίνεται αλλοιώς,
γοργά ο ένας φεύγει, τρέχει κι’ ο άλλος φούριος.

Μεσάνυχτα γεννήθηκε ίδιο καιρό θα φύγη,
της μοίρας είνε το γραφτό τόσον καιρό να ζή^.
να σταματήσ' αδύνατο, πρέπει γοργά να φύγη
και να τραυά στο διάβα του κι’ όλους εμάς μαζύ !

—Χρόνε, το πέρασμά σου γοργά μην το κυλάς^.
ξαπόστασε για λίγο, ακίνητος κρατήσου,
ή λύσε απ’ το άρμα τον κόσμο που τραυάς,
στο δρόμο σου δεν θέλει να σέρνεται μαζύ σου.

—Χρόνε μή μας πλανεύης καινούριος ότι είσαι
και τάχα μας προσφέρεις καινούργιο κάτι τι,
αν θες να μας πλανέψης, μονάχος να κινήσαι^.
μαζύ σου μή μας σέρνης, κανείς δεν στο ζητεί.

 

 

 

                                                     Ν.Ι. ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΑΣ 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Ν.Ι. Πρωτόπαππα

« Ο Χρόνος »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη »

  ( διευθυντής: Εμμανουήλ Π. Μπαρδάνης )

Αθήναι,

Τόμος Β’, τεύχος 1, 1928, σ. 16  ]

 

 

                                  ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

Ηλεκτρονική δνση του αντίστοιχου τεύχους

του περ. «Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη»:  

              Τεύχος 1 (2.783Mb) 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "