Νίκος Βλάχος (Μαγουσιώτης) - "Το φείδι της ζήλειας" - ποίημα, 1965 - ποιητική συλλογή "Δροσοσταλίδες"

 

Νίκος Βλάχος (Μαγουσιώτης)

« Το φείδι της ζήλειας »

ποίημα, 1965

ποιητική συλλογή « Δροσοσταλίδες » 

 

 

 

 

 

                  « ΤΟ ΦΕΙΔΙ ΤΗΣ ΖΗΛΕΙΑΣ »

 

 

Ξανθιά, Μελαχροινή, κι οι δυο με κάλλη^.

αγάπησαν κι οι δυό τον ίδιο το λεβεντονιό^.

μίλησε στη μιά, γέλασε στη άλλη

με το χαμόγελο της νειότης το αγνό.

 

Από μικρές φίλες αχώριστες, όμως σαν φείδι,

η ζήλεια σύρθηκε στην άδολη κι αγνή

ψυχή της κόρης, και δίκοπο λεπίδι

στην καρδιά της. Ζήλεψε τη μελαχροινή.

 

Της λέει με ζήλεια: «Πάνε χαλάλι»

όλοι το λέγαν τάχα στο χωριό,

«τα νειάτα σου, το βιός κι όλα τα κάλλη^.

δεν είναι από σπίτι με νοικοκυριό».

 

Η άλλη ντράπηκε χαμήλωσε τα μάτια^.

«Δεν τον θέλω… κείνος με θέλει τώχ’ ειπεί»,

Τόμαθ’ ο νιός κι έγινε κομμάτια

η καρδιά του από πόνο και ντροπή.

 

Χωρίσαν… η Ξανθιά πήγε σε Μοναστήρι^.

τρελάθηκε απ’ τον πόνο ο Μοναχογυός.

Έγινε της ζήλειας το πικρό χατήρι

η άλλη, σ’ ελεημοσύνες σκόρπισε το βιός.

 

Ο νέος χάθηκε πέρασαν χρόνια…

αρρώστησε η μελαχροινή βαρυά.

Ετοιμοθάνατη η Ξανθιά ζητάει συμπόνια…

το κρίμα λέει σε μι’ άλλη καλογρηά.

 

Περασμένη άφωνη είναι η ώρα…

φτωχό το σπίτι, κρύο… σκοτεινό…

έξω παλεύει η παγωνιά τη μπόρα,

κι οι αστραπές βαθειά σχίζουν τον ουρανό.

 

Σαν σ’ όνειρο γλυκά να την φωνάζη

στον ύπνο άκουσε μιά γνώριμη φωνή…

τ’ αγαπημένου πού’χασε του νέου μοιάζει…

ή μήπως τάχα έτσι τη φέρνει η προσμονή ;

 

Νύχτα… άκουσε σαν πέρασμα τ’ αέρα

τ’ όνομά της… σηκώνεται… ανοίγει… παγωνιά,

μές στα κουρέλια του στεκότανε πιο πέρα

και την εφώναζ’ απ’ του δρόμου τη γωνιά.

 

Τους βρήκαν μές στο χιόνι αγκαλιασμένους,

στο παγερό της πόρτας κάτασπρο σκαλί.

Η καλογρηά παντέρημη στους μαυρισμένους

τοίχους ξεψυχά, στο έρημο κελλί.

 

Λένε, πως ακούνε τον αέρα να βογγά σαν πνέει

στον ίδιο τόπο την ίδια μέρα κάθε χρονιά,

και πως τα δάκρυα της καλογρηάς που κλαίει

φέρνουν βροχή κι ύστερα παγερό χιονιά.

 

 

                               Νίκος Κ. Βλάχος (Μαγουσιώτης) 

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Νίκου Κ. Βλάχου (Μαγουσιώτη)

« Το φείδι της ζήλειας »

από την ποιητική του συλλογή

« Δροσοσταλίδες », Αθήναι, 1965 ]     

 

 

                              ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )    

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

 

Μαρία Γιακουμέλλου - "Την εβδόμη μέρα της δημιουργίας" (Μέρος Β') - ποίημα, 1965 - ποιητική συλλογή "Πυράκανθοι"

 

Μαρία Γιακουμέλλου

« Την εβδόμη μέρα της δημιουργίας » (Μέρος Β’)

ποίημα, 1965         

 

 

 

 

         « Την εβδόμη μέρα της δημιουργίας »

                          ΜΕΡΟΣ Β’

                                                             

 

Οι άνεμοι κλέβουνε την άμμο.

Λυγίζουνε τους κέδρους του Λιβάνου^.

Γδύνουν τους τάφους των Φαραώ.

Γυμνώνουμε τις περήφανες πυραμίδες^.

Ακίνητη κυττάζει πέρα η Σφίγγα.

Ο άνθρωπος πορεύεται σε άβατους δρόμους

Προφήτες, ο Θεός αρνιέται τη δόξα του,

στ’ αναμένοντα πλήθη.

Προφήτες

κουραστήκανε οι λαοί.

Χάνεται η μνήμη τους στην ομίχλη.

Δυό πιθαμές η τρίχα τους σηκώθηκε απ’ τη φρίκη.

Τα μάτια τους βρύσες βουβές.

Κρατάνε στις παλάμες τους φωτιά.

Μιά μαργαρίτα παίζει την καρδιά τους

στα γεμάτα αμφιβολία πέταλά της.

Κάκτοι οι αγάπες τους.

Χιονότουφες οι ελπίδες τους,

στα στήθη ωκεανών.

Κλαίνε οι συννεφιές.

Οι τάφοι αμφισβητούνε το νόημα της ζωής.

Η επιστήμη ψάχνει να βρει το δρόμο τ’ ουρανού.

Στους δρόμους σπρώχνονται οι αγέλες των ανθρώπων.

Οι άνεμοι τρέχοντας παρασύρουν πολλά,

που αμετακίνητα θαρούσανε οι λαοί.

Πτώσες κι’ ανάτασες συνωστίζονται στης γης τα στήθεια.

Επάρσεις σημαιών πάνω από ακίνητα βλέφαρα.

Παιδικές πατούσες σφραγίζουνε το χώμα.

Παράγκες με λυτά μαλλιά ρωτούν τον ήλιο.

Η άμμο φτύνει αίμα.

Ανάσες σβύνουνε στο τελευταίο σήμα τηλεγράφου.

S.O.S.

Τα νέφη σχηματίζουν S.O.S.

Το κύμα κρύβει S.O.S.

Ατέλειωτα S.O.S. φιλοξενεί το χώμα.

Οι διαταγές των φλογερών βλεμάτων

κάνουνε το «είναι» να ενδώσει.

Απουσιάζουν οι υμέναιοι σε νυφικές παστάδες.

Ανώνυμα βρέφη στις βρεφοδόχες.

Τα πανώ στα χέρια των λαών

κρύβουν το φως του ήλιου.

Παντού S.O.S.

Κατακλυσμός φωτιάς.

Κατακλυσμός από σμήνη προσφύγων.

Κατακλυσμός από ακίνητα βλέφαρα.

Καμιά κιβωτός !

Κανένας Νώε !

Δεν έχει αξία να ζεις ανάμεσα σε τούνελ κατασκότεινα.

και νεκρικές πομπές.

Όμως πρέπει να ζήσεις.

Είναι ένα παραλήρημα η ζωή των ανθρώπων.

Πυρετός μανιακού τους κατέχει.

Σφραγισμένα χείλη,

βουλωμένα αυτιά.

Τυφλωμένα μάτια.

Ατέλειωτα «πιστεύω» δεμένα στους πασσάλους.

 

 

                      ΜΑΡΙΑ  Π.  ΓΙΑΚΟΥΜΕΛΛΟΥ

 

 

[ το ποίημα

της Μαρίας Π. Γιακουμμέλου
« Την εβδόμη μέρα της δημιουργίας »

               ( Μέρος Β’)

{  το ποίημα αποτελείται από τρία μέρη }  

από την ποιητική της συλλογή

« Πυράκανθοι »,

Αθήνα, 1965 ]

 

    ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )