Παύλος Κριναίος - "Οι ψαράδες" - ποίημα, 1927 - δημοσίευση περ. "Λογοτεχνική Επιθεώρηση" (Αθήνα)

 

Παύλος Κριναίος

« Οι Ψαράδες »

ποίημα, 1927

δημοσίευση περ. « Λογοτεχνική Επιθεώρηση »

 

 

 

 

 

 

                   « ΟΙ ΨΑΡΑΔΕΣ »

 

Στο έρμο ακρογιάλι εδώ π’ ανθούν στη λαμπερή αμμουδιά
τα ολάσπρα κρίνα των αφρών, κι’ οι βόγγοι των κυμάτων
τα επιθαλάμια τραγουδούν στου πέλαου τα πουλιά
που για Υμεναίους στήσανε στα βράχια τη φωλιά των,

φτωχά, κι’ αριά, και ταπεινά σπιτάκια στη σειρά,
—στίχοι στο ποίημα της ερμιάς το θλιβερό φυτρώνουν
κι’ οι μέρες πάνε κ’ έρχονται, βράδια, ορθινά θαμπά
την παγερή την πλήξη τους μες την ψυχήν απλώνουν.

Δώ κάτου αιώνια και πικρά οι ψαράδες πολεμούν
μες' του πελάου το φρένιασμα και στου καιρού την μπόρα,
μά είνε γλυκό, τόσο γλυκό τ’άγιο ψωμί όταν βγούν,
και στο καλύβι τους μπροστά γευτούν - χαρά στην ώρα.

 

                                               ΠΑΥΛΟΣ ΚΡΙΝΑΙΟΣ 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Παύλου Κριναίου

« Οι ψαράδες »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Λογοτεχνική Επιθεώρηση »

Αθήνα,

Αριθμός 1, Φλεβάρης 1927, σ. 9 ]

 

 

                      ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

 

Παύλος Κριναίος - "Καϋμέ που υψώθηκες" - ποίημα, 1945 - δημοσίευση περ. "Αυλαία" (Αθήνα)

 

Παύλος Κριναίος

« Καϋμέ που υψώθηκες »

ποίημα, 1945

δημοσίευση περ. « Αυλαία »

 

 

 

 

 

 

 

            « ΚΑΫΜΕ ΠΟΥ ΥΨΩΘΗΚΕΣ »

 

 

 

Καϋμέ που υψώθηκες στ’ οδόφραγμα
κι’ έγινες θούριο του Τυρταίου
κι’ άστραψε η φλόγα σου,  ολοκαύτωμα
κι’ όνειρο η Χάρτα του Φεραίου.

Καϋμέ, που εζώθηκες με τ’ άρματα
και σ’ έπνιξε τ’άκουρο γένι
άκου η γιαγιά το παραμύθι σου
πως ξετυλίγει δακρισμένη.

Καϋμέ, που επείνασες τ’ αντίδωρο
κι’ η δίψα εκόλλησε τ’ αχείλι
το εικόνισμά σου στ' άγιο τέμπλο μας
φωτάει του θρύλου το καντήλι.

Καϋμέ, που εβάδισες στο Θάνατο
με το σταυρό του Μαρτυρίου
τα δάκρια των Ελλήνων σου ύψωσαν
τον τύμβο του Σκοπευτηρίου.

 

Καϋμέ, τραγούδι κι’ αναστάλαγμα
ψαλμέ, κελάϊδημα και τροπάρι
γράφει ο λαός το μοιρολόϊ σου
και το Εθνικό σου Συναξάρι.

Καϋμέ, που θράφηκες στην έρημο
μ’ αγκάθια, ακρίδες κι’ άγριο μέλι
θαρθεί ο Νυμφίος στον Ιορδάνη σου
και θάρθουν, οι λαοί Αρχαγγέλοι.

Νανθίσει ρόδα η στέρφα η έρημο
κ’ η  πέτρα — θάμα — ναναβλύσει
και τον ιδρώ να πίνει ο άνεμος
π’ αναρριπίζει η Ανατολή στην Δύση.

Καϋμέ, κοιμήσου μέσ’ τον ίσκιο σου
— πικρό ’ναι τ' Άδη τασφοδήλι—
Μ’ άκου ! Του Πάσχα, άκου, ετοιμάζεται
το βροντερόηχο καριοφύλλι ! 

 

 

                                                        ΠΑΥΛΟΣ ΚΡΙΝΑΙΟΣ

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Παύλου Κριναίου

« Καϋμέ που υψώθηκες »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Αυλαία »                

  ( διευθυντής: Κ. Δ. Στάμου, Αντρέας Σακαλής )

Αθήνα,

Χρόνος Α’, αριθ. 1, Οκτώβρης 1945, σ. 2 ]

 

 

                          ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

Ηλεκτρονική δνση του αντίστοιχου τεύχους

του περ. «Αυλαία»:

            Τεύχος 1 (Οκτώβρης 1945) (23.93Mb)

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

Παύλος Κριναίος - "Πεσσιμισμός" - ποίημα, 1930 - περ. "Ο Λόγος" (Αθήνα)

 

Παύλος Κριναίος

« Πεσσιμισμός »

ποίημα, 1930

 

 

 

 

 

    « Πεσσιμισμός »

 

Τον Καρυωτάκη λοιπόν να μιμηθούμε
Αμλέτοι σκοτεινοί και τραγικοί
του πένθους ραψωδοί, αινιγματικοί,
και τον μανδύα της απογνώσεως να ντυθούμε ;

Μήτ ’ ένα φώς λοιπόν και προσδοκία
θάνατος και πικρία και σπαραγμός^.
ώ ! η μόδα κι’ ο φριχτός μιμητισμός
μοναδική μας φαντασμαγορία.

Μάτια βασιλεμένα κι’ όψη θλιμμένη
βηματισμοί, ελεγεία σπαρακτικά
το φόρεμα ατημέλητο φριχτά
κ’ η θλίψη — η κλασσική μας ερωμένη.—

Καρδιά, σαν νεκρική μιά τεφροδόχη
τα λόγια, μετρημένα και βαρειά
και τ’άνθος της κατήφειας, νοερά
να φιγουράρει, στην κομψοδόχη !

Τον Καρυωτάκη λοιπόν να μιμηθούμε
ιππόται, της ελεεινής μορφής, εμείς
Σάντζοι, νοικοκυραίοι της στιγμής,
ρόλους Σαικσπηρικούς να υποδυθούμε ;

Ώ ειρωνία πικρή στην μνήμη εκείνου
π’ ανέβη στου Μαρτυρίου την στενωπό,
κι’ ώ κνούτο, κνούτο για τον μαστρωπό
τ’ αβυσσαλέου κοπετού και θρήνου !

Γκριμάτσες τραγικές, καρικατούρες
πόζες γελοίες και στίχοι παγεροί^.
πεσσιμισμός, φιλολογία και στιχουργοί
κι’ ω τέχνη με αξιώσεις και κουλτούρες.

 

         ΠΑΥΛΟΣ  ΚΡΙΝΑΙΟΣ

 

[ το ποίημα

του Παύλου Κριναίου

« Πεσσιμισμός »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Ο Λόγος »,

Αθήνα,

(διευθυντής: Άγγελος Τερζάκης),

Χρόνος Α’, φύλλο 2, 1930, σ. 59 ]

 

 ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

Παύλος Κριναίος - Μια μπάντα από βελούδο - ποίημα - 1936

 

Παύλος Κριναίος

" Μια μπάντα από βελούδο "

ποίημα, 1936

 

 

 

   ΜΙΑ ΜΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΒΕΛΟΥΔΟ

 

Μιά μπάντα από βελούδο τεντωμένη

στον τοίχο του καμαρινιού,

με πισωβελονιά όπως μου ΄παν, κεντημένη

κι’ αδέξιο χέρι κάποιου κοριτσιού.

                                                                                                  

Τί παριστάνει; Κάτι πολύ συνηθισμένο: 

ένα τοπίο, μιά θάλασσα που ασπρίζει

στ’ αμμοθαλάσσι και βαθειά ροδίζει

τ’ ορίζοντα η γραμμή με χρώμα ξεπλυμένο.

 

Κι’ ακόμη το απαραίτητο ζευγάρι

σε άτεχνο στυλ γελοίου ρωμαντισμού.

Σαν ξύλινος ο νέος πώς φιγουράρει,

στον μώλο πλάι στο φόντο του πανιού

 

Μά η κόρη, στο πλευρό του αναστημένη

με κόκκινη και κίτρινη κλωστή,

τί θάμα, τί ωμορφιά γοητευτική

κομψή, σπαθάτη, ωραία και λυπημένη.

 

Το μέτωπο αψηλό, τα μάτια εκστατικά,

προς την αυγή του ονείρου βυθισμένα,

κι’ ο κωμικός της ήρωας μήτε σκιά

στο πλάι της με τα μέλη ξυλιασμένα.

 

Ποιά κόρη, ποιά παιδούλα έχει κεντήσει

τα μάτι’ αυτά στον ταπεινό καμβά;

Με δάκρυα την κλωστή θα ’χει νοτίσει

και μ’ αναστεναγμούς τη βελονιά.

 

Μ’ αδέξιο χέρι κι’ όμως πληγωμένη

δεν μάντεψαν μι’ αθώα μικρή καρδιά,

π’ ανιστορεί την λύπη την κρυμμένη

σ ’ ένα καμβά με πισωβελονιά.

 

                                         ΠΑΥΛΟΣ ΚΡΙΝΑΙΟΣ

 

 

 

 

 

[ το ποίημα 

του Παύλου Κριναίου

 " Μια μπάντα από βελούδο " 

δημοσιεύθηκε στη φιλολογική εφημερίδα

« Νεοελληνικά Γράμματα »,

Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 1936.  ] 

              poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "