Μελικέρτης (: Θρασύβουλος Σταύρου) - "Το τσάϊ" - ποίημα - δημοσίευση 1918 - περ. "Πυρσός", Αθήνα

 

Μελικέρτης  ( Θρασύβουλος Σταύρου )

« Το τσάϊ »

ποίημα

δημοσίευση 1918  περ. « Πυρσός »                                                 

 

 

 

 

 

                         « Το τσάϊ »

 

 

Στ’ ακριβό κινέζικο θα πιώ φλετζάνι.

Καθάρια πορσελάνη !

Διάφανο και φεγγερό και ωριό κοχύλι.

Χάϊδι απαλό στα χείλη.

Θάλασσας κυματισμός ασημωμένης,

φεγγαροφιλημένης.

Δουλεμένα τεχνικά τα χρώματα όλα,

μουντά και φεγγοβόλα,

τα χρυσά και τα γιουλιά και τα γαλάζια

– ρουμπίνια και τοπάζια –

έναν κόσμο τραγουδούν αλαργινόνε,

χαρά τώνε ματιώνε –

Γύρο από φωτόπλαστα νησιά απαλένια

τα πέλαα κρουσταλλένια.

Σε ξανθές ακρογιαλιές, στο κύμα πλάϊ,

που παίζει και γελάει,  

και πιό κει, στα σύδεντρα ριζά τ’απόσκια,

τ’αερινά τα κιόσκια.

Σύγνεφα αχνοπούπουλα. Χρυσά λουλούδια.

Χιονάτα πεταλούδια.

Πάνω σε πολύχρωμα χαλιά, με τάξη,

ντυμένες στο μετάξι,

να κ’ οι δοξαρόφρυδες Κινεζοπούλες

σταράτες και μικρούλες.

 

Κέρνα με τ’αρώματα της Κεϋλάνης

στο φως της πορσελάνης.

Κέρνα το ξανθό πιοτό σαν τα μαλλιά σου ^.

γλυκό σαν τα φιλιά σου.

Κέρνα με, ν’απλώσουνε τ’ανάερα μύρα,

Ξανθή νεφέλη, γύρα

στην ξανθήν αγάπη μας. Στα φωτονήσια

θά να τη φέρουν ίσια

τα κρουσταλλορέματα, στο φως ν’ανθίση

και να μοσκοβολήση

σα λουλούδι ξωτικό. Σαν πεταλούδα

θα πλέη μές στα βελούδα

των απαλοσύγνεφων. Κι’ αν κάποια ορμήση,

σαν το κακό μελίσσι,

έγνια μαύρη ή συλλοή, καμιά μικρούλα

θα’ρθή Κινεζοπούλα

σιώντας τη βεντάλια της και θα τη διώξη

μην τύχη και μας σκρώξη.

 

 

 

                                                  Μελικέρτης 

 

 

 

 

 

 

  

 

[ Το ποίημα

του Μελικέρτη,

(φιλολογικό ψευδώνυμο του Θρασύβουλου Σταύρου),

« Το τσάϊ »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Πυρσός »,

Αθήνα,

   ( δντής: Πάνος Δ. Ταγκόπουλος )

τεύχη 9-10, Απρίλης-Μάης 1918, σ. 73-74. ]  

 

   ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό ) 

 

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 21 Σεπτεμβρίου 2022 :

Μελικέρτης (: Θρασύβουλος Σταύρου),

«Το τσάϊ», ποίημα  ]

 

 

 

Πάνος Σταυρινός - "Συμβουλή" - ποίημα - δημοσίευση 1918 περ. "Φοίνικας" (Κάϊρο)

 

Πάνος Σταυρινός

« Συμβουλή »

ποίημα

δημοσίευση 1918  περ. « Φοίνικας » (Κάϊρο)

 

 

 

 

 

 

                             « Συμβουλή »  

 

 

Μιά κ’ αφορμή σου εδόθη νέα,

τις σχέσεις σου, τις προτιμήσεις,

και των άλλων τη φιλία για να εκτιμήσεις^.

μιά και στους υπολογισμούς σου – σύ, ο αγνός –

απατημένος βγήκες, μη δώσεις τώρα κανενός

να καταλάβει τί ακριβώς εντός σου συντελείται.

 

Οπλίσου με θάρρος αντρικό

– όπως κι’ αρμόζει σ’ άνθρωπο της σκέψης –

και, καθόλου μη φροντίζοντας να ψέξεις

τον όποιο σ’ έβλαψε

και, μη πασχίζοντας να τον χτυπήσεις,

απόφυγε – αν ειμπορείς – να τον μισήσεις ! …

Μόν’ οπλίσου, ως είπαμε, με θάρρος αντρικό

και πέταξε κατάμουτρα τον οίκτο σου

σ’ αυτόν που θέλησε να σε πειράξει.

 

Κι’ ολότελα εξαγνισμένος σαν βρεθείς,

απ’ τους λοιπούς ανθρώπους μακρυά

σύρε, οπλισμένος με θάρρος αντρικό,

στον φιλντισένιο σου τον πύργο να κλειστείς !

 

 

 

                                         Πάνος Σταυρινός

 

 

 

 

 

   

  

[ το ποίημα

του Πάνου Σταυρινού

« Συμβουλή »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Φοίνικας »

Καϊρινή Λογοτεχνική Έκδοση,

Κάϊρο,

Περίοδος Β΄, αριθ. 1-2,

φυλλάδια 13-14, 1918, σ. 3. ]

 

                          ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

Πηγή:

Φοίνικας: καϊρινή λογοτεχνική έκδοση, Περίοδος Β', Φυλλάδια 13-14, αριθ. 1-2 / 1918

 

Ηλεκτρονική δνση του παρόντος φυλλαδίου:

    PDF File

 

 

  © 2015 Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφόρησης,

   Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

 

 

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 8 Ιουνίου 2022 ]

                                            

 

 

Κωνσταντίνος Καβάφης (Κ.Π. Καβάφης) - "Η διορία του Νέρωνος" - ποίημα - δημοσίευση 1918 - περ. "Φοίνικας" (Κάϊρο)

 

Κωνσταντίνος Καβάφης (Κ.Π. Καβάφης)

« Η διορία του Νέρωνος »

ποίημα

δημοσίευση 1918  περ. « Φοίνικας » (Κάϊρο)

 

 

 

 

 

 

 

                        « Η διορία του Νέρωνος »

 

 

Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε

του Δελφικού μαντείου το χρησμό.  

« Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται ».

Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί.

Τριάντα χρονώ είναι.  Πολύ αρκετή

είν’ η διορία που ο θεός τον δίδει

για να φροντίσει για τους μέλλοντας κινδύνους.

 

Τώρα στη Ρώμη θα επιστρέψει κουρασμένος λίγο,

αλλά εξαίσια κουρασμένος από το ταξείδι αυτό,

που ήταν όλο μέρες απολαύσεως –

στα θέατρα, στους κήπους, στα γυμνάσια…

Των πόλεων της Αχαϊας εσπέρες…

Ά των γυμνών σωμάτων η ηδονή πρό πάντων…

 

Αυτά ο Νέρων.  Και στην Ισπανία ο Γάλβας

κρυφά το στράτευμά του συναθροίζει και το ασκεί,

ο γέροντας ο εβδομήντα τριώ χρονώ.

 

 

 

  

 

                                               Κ.Π. Καβάφης

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Κωνσταντίνου Καβάφη (Κ.Π. Καβάφη)

« Η διορία του Νέρωνος »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Φοίνικας »

Καϊρινή Λογοτεχνική Έκδοση,

Κάϊρο,

Περίοδος Β΄, αριθ. 1-2,

φυλλάδια 13-14, 1918, σ. 1. ]

 

                          ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

Πηγή:

Φοίνικας: καϊρινή λογοτεχνική έκδοση, Περίοδος Β', Φυλλάδια 13-14, αριθ. 1-2 / 1918

 

Ηλεκτρονική δνση του παρόντος φυλλαδίου:

    PDF File

 

 

  © 2015 Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφόρησης,

   Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

 

 

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 8 Ιουνίου 2022 ]

                                            

 

 

Ναθαναήλ Δομενεγίνης - "Η κουκουβάγια" - ποίημα, 1918 - δημοσίευση "Εθνικόν Ημερολόγιον Σκόκου του 1918"

 

Ναθαναήλ Δομενεγίνης
« Η κουκουβάγια »

ποίημα, (γραφή: 1917)

δημοσίευση « Εθνικόν Ημερολόγιον Σκόκου του 1918 »

 

 

 

 

 

                       « Η κουκουβάγια »

 

 

 

Σοφό πουλί, που νύχτα βασιλεύεις,

κι’ αχτίδας φωτεινής μισείς τα κάλλη,

εσύ που με δικό σου φως γυρεύεις

να φεύγης δανεικού φωτός τη ζάλη^.

 

Στο μαύρο θόλο τ’ουρανού αγναντεύεις

καθάρια τη Διαφάνεια τη Μεγάλη,

και μέσ’ ’ς τα μυστικά της ταξειδεύεις

και φθάνεις μέσ’ ’ς του Αγνώστου την αγκάλη^.

 

Εκεί μονάχα συναντάς τη Γνώση,

αυτή, που την ζητούν στον Ήλιο τόσοι

παλεύοντας στη ζάλη του φωτός του,

 

το πνεύμα τους σκοτίζοντας εμπρός του^.

από τη νύχτα βγάζεις τη σοφία

από το Χάος τη Δημιουργία.

 

 

 

 

    ( Οκτώβριος 1917 )

 

 

 

                                            Ναθαναήλ Δομενεγίνης

 

 

 

[ το ποίημα (σονέττο)

του Ναθαναήλ Δομονεγίνη

« Η κουκουβάγια »

δημοσιεύθηκε στην ετήσια περιοδική έκδοση

« Εθνικόν Ημερολόγιον Σκόκου του 1918 »

 ( Έτος τριακοστόν τρίτον )

Εν Αθήναις, 1918, σ. 30 ]

 

 

                   ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

( το Εθνικόν Ημερολόγιον τυπωνόταν στα τέλη του προηγούμενου χρόνου για να μπορεί να διανέμεται τη χρονιά που ανέγραφε.

 Συγκεκριμένα στο συγκεκριμένο 33ο τόμο υπάρχει εκδοτικό σημείωμα του Κωνσταντίνου Φ. Σκόκου με ημερομηνία 20 Νοεμβρίου 1917 )

 

( Ο Ναθαναήλ Δομενεγίνης στα 1920 εξέδωσε ποιητική συλλογή με τίτλο «Σονέττα», Ι.Δ. Κολάρος, Αθήναι, (σ. 80). Την εκδοθείσα συλλογή προλόγισε ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. )  

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com