Χρήστος Χρηστοβασίλης - "Η Αλήθεια" - ποίημα, 1905 - δημοσίευση ετήσια έκδοση "Ημερολόγιον του Αιγαίου 1905" (Εν Σάμω)

 

Χρήστος Χρηστοβασίλης

« Η Αλήθεια »

ποίημα (1903, γραφή)

δημοσίευση  ετήσια έκδοση « Ημερολόγιον του Αιγαίου 1905 »

 

 

 

 

 

                      « Η Αλήθεια » 

 

 

Επάνω σ’ ένα αμμόνι, τρεις οργυιές πλατύ,

Κοίτονταν η Αλήθεια, κόρη λυγερή,

Δαρμένη και δεμένη και θεόγυμνη,

Κι’ απανωθιώ της άγριοι κι’ ανελεήμονοι

Πέντ’-έξη-δέκα Γύφτοι παραστέκονταν,

Τα μέλη της χτυπώντας με τες σφύρες τους.

Κι’ ο πλειό κακός απ’ όλους, κακογέννημα,

Στρίγγλας μοναχοπαίδι, αρχηγόγυφτους,

Επρόσταζε τους άλλους και τους έλεγε :

– «Χτυπάτε την, αδέρφια, μ’ ανελεημονιά,

» Ως να μη μείνη ένα κόκκαλο γερό !» –

Και χτύπαγαν οι Γύφτοι μ’ ανελεημονιά,

Κι’ έσπαζαν ένα-ένα της τα κόκκαλα

Κι’ ολόγυρα πετούσαν σάρκες κι’ αίματα

Και κόκκαλα σπασμένα κι’ η Ψευτιά ψηλά

Σ’ ένα θρονί με λύσσαν αναγάλλιαζε.

 

Διάβαινε ο κόσμος πλήθος περνοδιάβαινε.

Άλλοι έρριχναν τα μάτια στο μαρτύριό της,

Κι’ άλλοι περνούσαν δίχως τίποτε να ιδούν,

Κουφόστραβοι σα να είταν, χωρίς αίστηση !

Κι’ ενώ οι Γύφτοι αδιάκοπα χτυπούσανε

Τα συντριμμένα μέλη ξαναγένονταν

Γερά, κι’ οι σφύρες πάντα ξαναπέφτανε

Χαρούμενες απάνω σε γερό κορμί !

Ατέλειωτο μαρτύριο, άδικο φριχτό…

Και  μέσ’ από τους πόνους και τα αίματα

Ακούω φωνή να βγαίνη, μάρτυρα φωνή :

– « Ευρέθηκε ένας Ηρακλής, θεόπαιδο,

» Του Προμηθέα τα δεσμά στον Καύκασο

» Να σπάση και ο Μάρτυς να λευτερωθή…

» Στον Γολγοθάν επάνω του Θεάνθρωπου

» Τελείωσε το μαρτύριο, κοσμοσώτειρο…

» Αλλά για το δικό μου το μαρτύριο

» Κανένας Ηρακλής δεν εγεννήθηκε,

» Κι’ ουδέ θα γεννηθή ποτέ στον κόσμο αυτόν !

» Και Γολγοθάς κανένας δεν ευρέθηκε

» Στην οικουμένη, κι’ ούτε θα βρεθή ποτέ.

» Κι’ αιώνια το Μαρτύριο θα είναι μοίρα μου,

» Και στέμμα μου, και θρόνος και βασίλειό μου ! »

 

 

 

1-2 Δεκεμβρίου 1903

 

 

 

                                              Χ. Χρηστοβασίλης

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Χρήστου Χρηστοβασίλη

« Η Αλήθεια »

δημοσιεύθηκε στην ετήσια περιοδική έκδοση

« Ημερολόγιον του Αιγαίου (του 1905) »

  ( επιμελητές: Ελένη Σβορώνου, Θρασύβουλος Μάλης )

Εν Σάμω, 1905, σ. 43-44 ]

 

 

                   ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )  
  

  

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

 

Άγγελος Σικελιανός - " Έρωτες " - ποίημα, 1905 - δημοσίευση περ. "Ακρίτας" (Αθήνα)

 

Άγγελος Σικελιανός
« Έρωτες »

ποίημα, 1905

δημοσίευση περ. « Ακρίτας »

 

 

 

 

                « Ε Ρ Ω Τ Ε Σ »  

 

 

Εφάνη από τα ξώβραχα σε μια σιγήν εντάφια
Την ώρα οπού σφυρίζουνε περνώντας τα πουλιά
Και είχε τα μάτια ολάνοιχτα, μεγάλα ωσάν τ’αλάφια
Και στο κορμί το χάλκινο τα δυσμικά φιλιά.

Στα ολάπαλα ξανθόμαλλα φωτός ένα στεφάνι
Της δύσης, που εμαδιώντανε σε φύλλα αργά πλατιά^.
Σε μιάν σιγήν εντάφια μέσ' απ’ τα βράχια εφάνη
Κι ' ωσάν να την επλήγωσε της δύσης η σαϊτιά.

Κράταε στο χέρι ενός αητού φτερόν οπούχε αφήκει
Τη σάρκα του ξεσκίζοντας, στα νέφια τα θολά,
Και όπως το χέρι ανάδεψε στο αγέρι, η φρίκη, η φρίκη
Των κορυφών εδιάβηκε και αναίβηκε ψηλά.

Και είδα· το μούχρωμα έφτανε· το δείλι ενός χειμώνα·
Το χέρι της εσάλεψε και μέσα στη σιγή
Του αιθέρα βούηξε κι’ άστραψε χτυπώντας μια σφεντόνα.
Στα στήθη έν’ άστρο μ' ηύρηκε κ’ έπεσα εγώ στη γη.

 

                                          Άγγελος Σικελιανός

 

 

 

[ Το ποίημα

του Άγγελου Σικελιανού

« Έρωτες »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Ακρίτας »

   (διευθυντής: Σωτήρης Σκίπης)

Εν Αθήναις,

Έτος Β’, τεύχος 19ον, Μάρτιος 1905, σ. 10 ]

 

 

                        ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

Ηλεκτρονική δνση του αντίστοιχου τεύχους

του περ. «Ακρίτας»     

                 Τεύχος 19 (Μάρτιος 1905) (2.491Mb)

 

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

 

Κώστας Βάρναλης - "Η βρύση του ιδανικού" - ποίημα, 1905 - ποιητική συλλογή "Κηρήθρες"

 

Κώστας Βάρναλης

« Η βρύση του ιδανικού »

ποίημα, 1905

ποιητική συλλογή « Κηρήθρες »

 

 

 

 

                « Η βρύση του ιδανικού »

 

 

Έλα στη βρύση να σε πάγω,

των ρόδων που στάζει το αίμα,

που ζωγραφεί και ζαχαρώνει

τα χείλη που δεν είπαν ψέμμα,

 

να πίνης και να βλέπω πλειό άσπρη

να γίνεται η καλή καρδιά σου

και να τινάζουν τα φτερά τους

οι πεταλούδες στα μαλλιά σου,

 

οπού την κάθε τρίχα η τέχνη

κόρδα της κάνοντας θα ψάλλη

την Αθωότη και σε μένα

κάτι απ’ τη δόξα σου θα βάλη !

 

 

                                     ΚΏΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

 

 

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Κώστα Βάρναλη

 ( Κωνσταντίνος Ι.  Βάρναλης )

« Η βρύση του ιδανικού »

από την ποιητική του συλλογή

« Κηρήθρες », Αθήναι, 1905 ]  

 

 

 

 

                              ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

Θεόδωρος Κυπραίος - "Μια στιγμή" - ποίημα, 1905 - περιοδικό "Η Βοσπορίς" (Κωνσταντινούπολη)

 

Θεόδωρος Κυπραίος

« Μια στιγμή »
ποίημα, 1905

 

 

 

 

 

                 « ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ »

 

Μια στιγμή σαν σε διώ λυπημένη,

δακρυσμένο το μάτι σαν διώ

συλλογιέμαι τί πόθο κρυφό,

ποιά πληγή στη ψυχή έχεις κρυμμένη.

 

Και ρωτώ το δικό μου παλμό

να μου ’πη μιάν αλήθεια, αν φταίη

για να δώσω ένα δάκρυ θερμό

στην καρδιά, που για μένα θα κλαίη.

 

                                       Θεόδωρος Κυπραίος

 

[ το ποίημα

του Θεόδωρου Κυπραίου

« Μια στιγμή »

 δημοσιεύθηκε στο περ.
« Η Βοσπορίς »,

Εν Κωνσταντινουπόλει,

 (διευθυνταί:

    Κορνηλία Πρεβεζιώτου 

    Εμμανουήλ Ταβανιώτης)

Έτος Ζ’, αριθ. 7, 20 Αυγούστου 1905, σ. 80 ]

 

  (το πρωτότυπο σε πολυτονικό )   

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

Ελένη Λάμαρη - "Αφήστε με" - ποίημα, 1905 - περιοδικό "Η Βοσπορίς" (Κωνσταντινούπολη)

 

Ελένη Λάμαρη

« Αφήστε με… »

ποίημα, 1905

 

 

 

 

               « ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ… »

 

 

Με ψεύτικες παρηγοριές αφήστε με να ζήσω,

μιάς ανοιξιάτικης αυγής τα ρόδα να χαρώ,

το δάκρυ μου, το στεναγμό στον άδη να βυθίσω,

να κρύψω μεσ’ στο γέλοιο μου τον άγριο σπαραγμό.

 

Άχ! δόστε μου λίγες στιγμές τ’ αγνού πουλιού, π’ ανοίγει

’ς την πρώτη αχτίδα της αυγής ολόλευκα φτερά

και πάρτε το παράπονο, που με λαχτάρα πνίγει

ο ξένος ο βαρυόμοιρος ’στη μαύρη ξενητιά.

 

Φέρτε πανάκι πάλλευκο λουσμένο μεσ’ ’ς την αύρα

και ’ς τον αφρό της θάλασσας αφήστε να κρυφτώ,

να σβύση το παράπονο και της καρδιάς η λαύρα,

όπου με κάνει αδιάκοπα να κλαίω και να πονώ.

 

 

Αθήναι 1905

 

                                     Ελένη Σ. Λάμαρη

 

 

 

[ το ποίημα

της Ελένης Σ. Λάμαρη

« Αφήστε με… »

 δημοσιεύθηκε στο περ.
« Η Βοσπορίς »,

Εν Κωνσταντινουπόλει,

 (διευθυνταί:

    Κορνηλία Πρεβεζιώτου 

    Εμμανουήλ Ταβανιώτης)

Έτος Ζ’, αριθ. 5, 30 Ιουλίου 1905, σ. 57 ]

 

  ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )    

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "