Γιώργος Καλαματιανός - "Η μυγδαλιά" - ποίημα, 1935 - δημοσίευση περ. "Η Νέα Εποχή" (Αθήνα)

 

Γιώργος Καλαματιανός

« Η μυγδαλιά »

ποίημα, 1935

δημοσίευση περ. « Η Νέα Εποχή »

 

 

 

 

 

 

          « Η ΜΥΓΔΑΛΙΑ »

 

 

Παιδούλα η πλάση, ανώριμη, δειλή
την άσπρη αγνότητά σου εντύθη.
Μάντεμα μόνο. Κι’ όμως διαλαλεί,
σαν των παραμυθιών κάποιο πουλί,
πως σκλάβους θα γητέψει πλήθη.

Τρεμοσαλεύει ο αγέρας τα λιγνά,
τ’ ασάρκωτα κι’ αθώα χέρια,
του πέπλου ένα κυμάτισμα μηνά,
σε κάποια απόκρυφα και σκοτεινά
πως θ’ αναβρύσουνε τα μελοκέρια.

Πολύξερος κι’ ο ήλιος εραστής
πόθους αξύπνητους κεντρίζει.
Μιάς νιότης τους χυμούς θα πιεί μεστής
ξεφαντωτής, καταχτητής,
γιατί έτσι η μοίρα της ορίζει.

 

 

                               ΓΙΩΡΓΟΣ Ν. ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΣ

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Γιώργου Ν. Καλαματιανού

« Η μυγδαλιά »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Η Νέα Εποχή »

  (διευθυντής: Μ. Κουρμούλης)

Αθήνα, τεύχος Β’, Απρίλης 1935, σ. 22 ]

 

 

                ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

Α. Άργης (Άργης Κόρακας) - "Μπουρίνι" - ποίημα, 1935 - δημοσίευση περ. "Η Νέα Εποχή" (Αθήνα)

 

Α. Άργης (Άργης Κόρακας)

« Μπουρίνι »

ποίημα, 1935

δημοσίευση περ. « Η Νέα Εποχή »

 

 

 

 

 

 

 

               « ΜΠΟΥΡΙΝΙ »

 

Σ’ ακρογιάλια ασημωμένα
ροδοπέταλα ριχτά,
μιά βαρκούλα μ’ απλωμένα
τα πανιά πάει ανοιχτά.

Τα όνειρά μου ταξιδεύουν
σε γιαλούς και σ’ ουρανούς,
κι’ είναι όσα μου σημαδεύουν
να σου σταματάει ο νους.

Ξάφνω ανατριχίλα σβύνει
σε’ ασημόχρωμα νερά,
το μπουρίνι, τό μπουρίνι,
ρόδα κι’ όνειρα τρελλά.

Στο μικρό το αραξοβόλι
τραγωδία ο γυρισμός,
οι τριγύρω κλαίνε μώλοι
και χουγιάζει ο χαλασμός.

 

 

                                             Α. ΑΡΓΗΣ

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Α. Άργη (Άργη Κόρακα)

« Μπουρίνι »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Η Νέα Εποχή »

  (διευθυντής: Μ. Κουρμούλης)

Αθήνα, τεύχος Β’, Απρίλης 1935, σ. 12 ]

 

 

                ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

Απόστολος Μαμμέλης - "Ξυπνούσε η φύση" - ανέκδοτο ποίημα, μεταθανάτια δημοσίευση 1935 - περ. "Η Νέα Εποχή" (Αθήνα)

 

Απόστολος Μαμμέλης

« Ξυπνούσε η φύση »

ανέκδοτο ποίημα 1935

μεταθανάτια δημοσίευση περ. « Η Νέα Εποχή »

 

 

 

 

 

 

                       « ΞΥΠΝΟΥΣΕ Η ΦΥΣΗ »

 

 

Ξυπνούσε η φύση όλη χαρά κι’ οι κάμποι ανθοβολούσαν

αυγερινές γάζες αχνού προς το άπειρο χανόνταν,

ύμνους τονίζαν τα πουλιά στις ομορφιές τ’ Απρίλη

κι’ εγώ θλιμμένος κι’ άφωνος τα μύρα όλα ρουφούσα

του ρόδου και του γιασεμιού κι’ ανάσανα τους μόσχους

ψυχομεθύστρες που άφηναν στο πέρασμά τους οι αύρες !

 

 

                                                             +  Απ. Μαμμέλης

 

 

 

 

      Σε υποσημείωση της δημοσίευσης του παρόντος ποιήματος αναγράφεται ότι το ποίημα παρεχωρήθη στο περιοδικό «Η Νέα Εποχή» ανέκδοτο από την οικογένεια του εκλιπόντος ποιητή.

 

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Απόστολου Μαμμέλη (1876-1935) 

« Ξυπνούσε η φύση »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Η Νέα Εποχή »

  (διευθυντής: Μ. Κουρμούλης)

Αθήνα, τεύχος Β’, Απρίλης 1935, σ. 1 ]

 

 

                ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

Μάρκος Τσιριμώκος - "Τραγούδι της ανέμης" - ποίημα, 1935 - δημοσίευση περ. "Η Νέα Εποχή" (Αθήνα)

 

Μάρκος Τσιριμώκος

« Τραγούδι της Ανέμης »

ποίημα, 1935

δημοσίευση περ. « Η Νέα Εποχή »

 

 

 

 

 

 

              « ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΝΕΜΗΣ »

 

Γύριζε, γύριζε, λοιπόν,
πρώτα γοργά, κ’ έπειτ’ αργά,
σιγά, πολύ σιγά,
του πικρού στοχασμού μου ανέμη!

 

Το πέσιμο των ώριμων πολύ καρπών
από τα δέντρα, αν τα χτυπάν δεν τα χτυπάν οι ανέμοι,
κανένα δεν ξαφνιάζει,
μά η θλίψη μου με βιάζει
στη βούλησή μου νά’βρει
προσώρας, λες, παρηγοριά,
πριν έρθ’ η ανεπιθύμητη της στερνής ώρας μαύρη
και μισερή κακομοιριά.

Προτού το κόψ’ η μοίρα μου το γνέμα στην ανέμη,
κρατώντας του συγκρατημού στο χέρι μου το γκέμι
θα τραγουδώ τον έρωτά μου
για την καλή μου, που όσο ζεί
κ’ η μνήμη μου θα ζεί, και μέσ’ στα χάη μαζί
 - το ξέρω —θα βρεθεί κοντά μου.

Σαν το σκοπό του τραγουδιού μου αργά
και λίγο λίγο πιό γοργά
γύριζε, γύριζε, λοιπόν
του γλυκού στοχασμού μου ανέμη,
που βλέποντας το πέσιμο των ώριμων καρπών
από τα δέντρα, αν τα χτυπάν δεν τα χτυπάν οι ανέμοι,
ουδέ σαλέβει ο λογισμός, ουδέ η καρδιά μου τρέμει.

 

 

                                                        Μάρκος Τσιριμώκος

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Μάρκου Τσιριμώκου

« Τραγούδι της ανέμης »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Η Νέα Εποχή »

  (διευθυντής: Μ. Κουρμούλης)

Αθήνα, τεύχος Α’, Μάρτης 1935, σ. 2 ]

 

                ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "