Ρωμανός Μανάρας - "Ηλιούπολη (β')" - ποίημα, 1921 - περ. "Ζωή"

 

Ρωμανός Μανάρας

«Ηλιούπολη (β’)»

ποίημα, 1921

 

 

 

    « Ηλιούπολη (β’) »

 

Σούρουπο ... Σ’ ένα διάφανο κεχριπαρένιο σάλι
λουφάζει, ω Συριανή θεά, στη ξεχασμένη γή σου
το Τέμπλο κι από το βωμό το ρημαγμένο πίσου
χάνεται η σαύρα π’άκουοε το θρηνωδό τσακάλι.

Η αλαργηνή στα’πόβαθα φωνή του Μετουάλη
σε νανουρίζει με ρυθμό· παθητικό — κοιμήσου— ,
το κλάμα το μονότονο σου λέει του γκιώνη —ντύσου
και σε μακάβριους “σε καλούν” χορούς οι Φαύνοι πάλι.—

Σαν κολοβό μουγγό άγαλμα, σε βλέπει κ’ η ψυχή μου
που ο πόθος εμαρμάρωσε του διαλεχτού τεχνίτη.
Απ’ του Καιρού την άβυσσο στηλώσου Αοτάρτη πάνου,

ότι κι αν είσαι, φάντασμα γιά σκιάχτρον, η πνοή μου
στα στήθια σε ζωντάνεψε μ’ έναν παλμό προφήτη
μιά μέρα μές στη θρυλική κοιλάδα του Λιβάνου !

                 ΡΩΜΑΝΟΣ  ΜΑΝΑΡΑΣ

 

 

[ το ποίημα

του Ρωμανού Μανάρα

«Ηλιούπολη (β’)»

δημοσιεύθηκε στο περ.

«Ζωή», Λογοτεχνικά Τετράδια,

Πόλη (Κωνσταντινούπολη),

(διευθυντής: Απόστολος Μελαχρινός)

Χρόνος Β’, αρ. 1, 2, Γενάρης-Φλεβάρης 1921, σ. 63 ]

 

(το πρωτότυπο ποίημα σε πολυτονικό)