Γιάννης Κουτσοχέρας ( Ι.Π. Κουτσοχέρας ) - "Καπνόν αποθρώσκοντα..." - ποίημα, 1945 - δημοσίευση περ. "Το Ταξίδι" (Αθήνα)

 

Γιάννης Κουτσοχέρας (Ι.Π. Κουτσοχέρας)

« Καπνόν αποθρώσκοντα »

ποίημα, 1945

δημοσίευση περ. « Ταξίδι »

 

 

 

 

          « ΚΑΠΝΟΝ ΑΠΟΘΡΩΣΚΟΝΤΑ ... »

 ( — Στις 6 του Νοέμβρη 1943 οι Γερμανοί

έκαψα ν το πατρικό μου σπίτι. )

 

Γαλάζια συνεφιά απ’ το σπίτι-μου
(το πατρικό-μου...) Αποσπερίτη μου,
θυμάσαι τα στρωτά αγκωνάρια
και την καρδιά-του απο πουρνάρια
χιλιόχρονα, άγριους κέδρους; Γύρω-του
το πευκοδάσος με το μύρο του.
Κάτου εξεχύνονταν ο κάμπος
ώς με της θάλασσας το θάμπος.
Κι’ ως το γλυκοφιλούσες, άστρο μου,
μαλαματένιο είταν το κάστρο-μου.
Και με την πούλια τ’ αχνοκέρια
στα γλυκοθύμητα νυχτέρια
της μάνας-μου εκυλούσαν οι ώρες-της
γνέθοντας προίκες για τις κόρες της,
καί κλώθοντάς-μας παραμύθια.
Κι’ ώ ! πώς φλογότρεμαν τα στήθια
ως μας μολόγα πως δέν πάτησε
τούρκος στο μέρος μας, που κράτησε
ψηλόκορφη τη λευτεριά· του
καθώς τ’ ακλάδευτα κλαριά-του.
Μα τώρα οι Γερμανοί το σπίτι μου
— της ροδαυγής-μου το φεγγίτη-μου—
κατάκαψαν, καλό-μου αστέρι.
Και μοσκοβόλαγε τ’ αγέρι
—καθώ ς μου λέν-—απ’ τα δοκάρια-του,
τα κέδρινα^. και τ ’ αγκωνάρια-του
σωριάστηκαν παλικαρίσια-
και πάει η ψυχή-του η πουρναρίσια
στα γαλανόλευκα τα μέρη-σου
να γένει, αστέρι-μου, το ταίρι-σου.
Κι’ ώ ! τον καπνό— ψυχή που βγαίνει
απ ’ την καρδιά του τη λυωμένη—
νά ’βλεπα^. να ρουφούσα τ’ άρωμα
—κέδρου και πουρναριού ζευγάρωμα—
Κι’ εντός-μου νά’μπει τ’ άγιο σπίτι
(το πατρικό-μου...), αποσπερίτη...

 

11)11)43

 

Ι.Π. ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ

 

 

 

[ το ποίημα

του Γιάννη Κουτσοχέρα

 ( Ι.Π. Κουτσοχέρα )

« Καπνόν αποθρώσκοντα… »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Το Ταξίδι »

  ( διευθυντής: Κλέων Καρθαίος )

Αθήνα, Έτος Α’, τεύχος 1, Μάης 1945, σ. 22 ]

 

 

              ( εδώ: επακριβώς όπως το πρωτότυπο)

    

 

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "