Κωστής Κριεζής
«
Εγώ διαβαίνω άνθρωπος »
ποίημα,
1947
δημοσίευση
(1947) περ. « Ευβοϊκά Γράμματα »
«
Εγώ διαβαίνω άνθρωπος »
Έξω
μια πλάση ολόκληρη
Γύρω
φαντάζει τέλεια
Κι’
εγώ διαβαίνω άνθρωπος
Με
σάρκινα κουρέλια …
Ο
νους μού φέγγει. Τ’ουρανού
Το
χάος, μού’στησε μάγια.
Μές
στην απειροθάλασσα
Τα
γήϊνα τα μουράγια
Βαργεστισμός
κι’ αφανισμός
Σ’
όποιον διψάει να μάθει
Τί
κρύβει, κείθε ο θάνατος
Μές
στ’ άπιαστά του βάθη …
Όχι,
δεν έχουμε γραφτό
Για
να χαθούμε μόνο.
Όχι,
δεν σβύνει μιά Ζωή
Σ’
έναν επίγειο πόνο.
Γιατί
αν μας πέρνει το μηδέν,
Ώ
Δύναμη Ουρανία,
Η
ύπαρξή σου ολάκερη
θά
ναι παραφωνία …
Ο
Νους μού φέγγει … Φοβερός
Του
Χάρου ορθώνει ο κάβος
Κι’
εγώ διαβαίνω άνθρωπος
Και
λέφτερος και σκλάβος …
Κωστής Κριεζής
[ το ποίημα
του Κωστή Κριεζή
« Εγώ διαβαίνω άνθρωπος »
δημοσιεύθηκε στο περ.
« Ευβοϊκά
Γράμματα »
( διευθυντής: Αντρέας Ζώντος )
Αθήναι,
Περίοδος Β΄, Χρόνος ΣΤ΄,
αριθμός φύλλου 42-43, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 1947, σ. 4 ]
( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )
poeta greco Ignoto
“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.