Νικόλαος Ματαράγκας - "Φεύγεις" - ποίημα, 1866 - δημοσίευση περ. "Εθνική Βιβλιοθήκη" (Εν Αθήναις)

 

Νικόλαος Ματαράγκας

« Φεύγεις »

ποίημα, 1866

δημοσίευση περ. « Εθνική Βιβλιοθήκη » 

 

 

 

 

 

 

                             « Φεύγεις »

 

 

Ως όνειρον ηδονικόν

Επί της γης σε είδον,

Και φεύγεις φεύγεις συ ζωή

Των τόσων μου ελπίδων.

 

Φεύγεις και φεύγει μετά σου

Η τέρψις της ψυχής μου,

Το όνειρον του μέλλοντος

Το έαρ της ζωής μου.

 

Φεύγεις κ’ οι χρόνοι φεύγουσιν

Οι άλλοτε ωραίοι,

Οι χρόνοι μου οι ποθητοί,

Οι θάλλοντες, οι νέοι.

 

Φεύγεις και μόν’ ανάμνησις

Γλυκεία θα με φθείρη^.

Φεύγεις κ’ ο πόνος της ψυχής

’Σ τον τάφον θα με σύρη.

 

Μήπως εγώ αιώνια

Να πάσχω ηγεννήθην ;

Αφού και σέ άστρον γλυκύ

Ο τάλας εστερήθην ;

 

Μάτην παρήγορον ζητά

’Σ τον πόνον μου την λήθην^.

Μάτην να πω πως εις γλυκύν

Ύπνον απεκοιμήθην.

 

Ας ήμην αύρα της νυκτός

Πλησίον σου να πνέω,

Όταν γελάς να μειδιώ,

Όταν πονής να κλαίω.

 

Την θάλλουσαν καρδίαν σου

Με άσματα να θέλγω,

Αν μ’ αγαπάς να σ’ ερωτώ^.

Πως σ’ αγαπώ να λέγω^.

 

Μακράν σου φεύ ! ο βίος μου

Είν’ άδης είν’ οδύναι,

Πλην έαρ και Παράδεισος

Όταν συ είσαι είναι.

 

Μη φύγης πριν μ’ έν φίλημα

Τα χείλη μου δροσίσης,

Πριν δύο δάκρυα θερμά,

Έρωτος κόρη χύσης.

 

Πριν μ’ ορκισθής πως και μακράν

Θα μ’ ενθυμήσαι πάλιν,

Πως δεν θα πέσης εις θνητού

Άλλου ποτέ αγκάλην.

 

Αν όμως άλλος ευτυχής

Σ’ τα ξένα σ’ απολαύση

Ας έλθη μετά σου σκληρά

Σ’ τον τάφον μου να κλαύση.

 

 

 

                                     Νικόλαος Ματαράγκας

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Νικόλαου Ματαράγκα

« Φεύγεις »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Εθνική Βιβλιοθήκη »

  ( διευθυντής: Αρ. Βάμπας )

Εν Αθήναις,

Έτος Α΄, φυλλάδιον 21ον,

Σάββατον,  26 Φεβρουαρίου 1866, σ. 163-164 ]

 

 

 

                              ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )   

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

Σίμος Φάνας (Γιώργος Παρασκευαϊδης) - "Dolce Amor" - ποίημα - δημοσίευση 1919 - περ. "Ο Λόγος" (Πόλη)

 

Σίμος Φάνας (Γιώργος Παρασκευαϊδης)

« Dolce Amor »

ποίημα

δημοσίευση 1919  περ. « Ο Λόγος »  

 

 

 

 

 

                              « Dolce Amor »   

 

 

Γέρνει τ’ αστέρι πορφυρό από Δόξα, και μαγεύει

Σπέρνοντας μύρο στους ανθούς και χρώματα στη Φύση^.

Τ’ αηδόνια πλέκουν άσματα στη μέρα που θα σβύση

Μες στο μενεξεδένιο φως που ο μπάτης το χαϊδεύει.

 

Σούρουπο, αχνάδα, σκοτεινιά !  Πλάι στο κυπαρίσσι

Του δάσου, όπου, βασίλισσα, η Αγάπη διαφεντεύει,

Μας άφησαν να νοιώσουμε το ρίγος που κυριεύει

Αγάλι – αγάλια την ψυχή, με φαντασιάς μεθύσι.

 

Μη φεύγεις, κάθησε κοντά, στο γόνα σου να γείρω,

Το πονεμένο μου κορμί, και πες το παραμύθι

Του νειού που τόνε πλάνεψεν η πονοσώτρα Λήθη.

 

Σκύψε λίγο, μες στ’ όνειρο του Πόθου μου να νοιώσω

Το χάδι της ανάσσας σου στ’ αχνόφεγγό μου πρόσω-

πο, δός μου και σ’ ένα φιλί της Νειότης σου το μύρο.

 

 

 

                                                      Σίμος Φάνας    

 

 

 

 

[ Το ποίημα

του Σίμου Φάνα ( Γιώργου Παρασκευαϊδη )

« Dolce Amor »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Ο Λόγος »

  (δντές: Όμηρος Μπεκές, Γιάννης Χαλκούσης)

Πόλη,

Χρόνος Α΄, αριθ. 10, Αύγουστος 1919, σ. 393. ]

 

 

              ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

[ « Ο Γιώργος Παρασκευαϊδης υπήρξε και συνεργάτης των περιοδικών Ο Λόγος και Διόνυσος, πριν από το 1922, στα οποία δημοσίευε ποιήματά του με το ψευδώνυμο Σίμος Φάνας.

  Βλ. ενδεικτικά:

/ - Σίμος Φάνας, «Dolce Amor», περ. O Λόγος, 1 (1919) 393.  

/ - Σίμος Φάνας, «Ξεφαντώματα», περ. Διόνυσος (Κων/λης), τχ. 6 (1921) 28-29. »

/ - πηγή: Βούλα Ποσάντζη, «Η λογοτεχνική παραγωγή του μείζονος Ελληνισμού και του Ελληνισμού της Διασποράς κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα», σ. 281.  ]

 (το άρθρο της Βούλας Ποσάντζη διαθέσιμο στο διαδίκτυο )  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 14 Ιουλίου 2022 :

Σίμος Φάνας (Γιώργος Παρασκευαϊδης),
“Dolce Amor”, ποίημα  ]

 

 

                                            

 

 

 

 

Γιώργος Τσουκαλάς - "Ζωή" - ποίημα, 1937 - περιοδικό "Νεοελληνική Λογοτεχνία" (Αθήνα)

 

Γιώργος Τσουκαλάς

« Ζωή »

ποίημα, 1937

 

 

 

                     « Ζωή »

 

 

Εζήτησες πολλά· η ζωή δεν μπόρειε να τα δώσει.
Είπες: θα φύγω! Κι’ έφτασες στο χείλος του γκρεμού,
Κι’ όταν το χάος αντίκρυσες, μάταια τα βρήκες όλα
Πήρες το δρόμο, σκεφτικός, ξανά του γυρισμού.

Κ’ είπες: θα φτιάσω ένα δικό μου κόσμο και θα ζήσω!
Κύμα πλημμύριζε η ζωή τα στήθη σου με ορμή.
Βρήκες το μέγα μυστικό που διώχνει την ανία:
Να ζεις χίλιες ζωές μαζί μέσα σε μιά ζωή.

Να φεύγεις το περίβλημα του τραγικού εαυτού σου.
Να λες: Αμφέβαλα συχνά, κι’ επίστεψα πολύ.
Ν’ απομακρύνεις τ’ όνειρο από σέ, κι' ύστερα πάλι
ν’ αφίνεις μόνη την καρδιά για να τ' αναπολεί.

Μέλισσα να’σαι, αδιάκοπα που πάει απ’ άνθος σε άνθος,
αχτίνα, που στη χλόη κεντά παιχνίδια από σκιές.
Ταξίδια να ονειρεύεσαι και να μην ταξιδεύεις.
Να χάνεσαι μέσα στις μύριες που έπλασες ζωές.

Να δίνεσαι, μά κι από σέ τίποτα να μη δίνεις.
Κι’ όταν η ώρα σου η στερνή σημάνει οριστικά,
να πεις: Αυτό ήτανε πολύ. Κ’ ήταν και τόσο λίγο!
Και ν’ απορείς ο Θάνατος πώς τη Ζωή νικά...

                                 Γ. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

 

 

[ το ποίημα

του Γιώργου Τσουκαλά

« Ζωή »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Νεοελληνική Λογοτεχνία »

Αθήνα,

 (διευθυντής: Τώνης Ζαχαράκης)

Χρόνος Α’, φύλλο 1, Νοέμβρης 1937, σ. 20]

 

 

    ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )   

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "