Αλέξανδρος Πάλλης - "Χωρισμός" - ποίημα - 1910 - δημοσίευση "Εθνικόν Ημερολόγιον (Σκόκου) του έτους 1910"

 

Αλέξανδρος Πάλλης

« Χωρισμός »

ποίημα

δημοσίευση « Εθνικόν Ημερολόγιον (Σκόκου) του έτους 1910 »

 

 

 

 

 

 

                              « Χωρισμός »

 

 

Στην πόρτα στέκει η μάννα μου και τ’ άσπρο της τ’ αχείλι
σαν φύλλο τρεμοσείνεται, σαν ψάρι που σπαράζει.
Η αδελφούλα μου «έχε γειά» μου λέει με το μαντήλι,
μιά το σαλεύει κ’ έπειτα στα μάτια της το βάζει.

Κι’ ο αδελφός μου ως τη γωνιά του δρόμου με πηγαίνει
με πρόσωπο σαν χαρωπό, μ’ αθόλωτα τα μάτια.
Μά νοιώθω, όταν μ’ αγκάλιασε, πως βράζει κι’ ανασαίνει,
πως μέσα σπουν τα σπλάχνα του και γίνονται κομμάτια.

 

 

                                                  Αλέξανδρος Πάλλης

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Αλέξανδρου Πάλλη

« Χωρισμός »

δημοσιεύθηκε στην ετήσια περιοδική έκδοση

« Εθνικόν Ημερολόγιον του έτους 1910 »

 ( διευθυντής-εκδότης: Κωνσταντίνος Φ. Σκόκος )

Έτος ΚΕ΄, Εν Αθήναις, 1910, σ. 61 ]

 

 

                 ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )  

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

Γλαύκος Αλιθέρσης - "Χωρισμός" - ποίημα, 1923 - περ. "Αργώ" (Αλεξάνδρεια Αιγύπτου)

 

Γλαύκος Αλιθέρσης

« Χωρισμός »

ποίημα

δημοσίευση (1923) περ. « Αργώ »

 

 

 

 

 

 

                            « Χωρισμός »

 

 

Αγάπη μου, δεν έρχεται κανένα

ποίημ’ απόψε, στη θολή ματιά μου

όνειρο θεϊκό να δείξη εσένα.

 

Κάθουμαι στη φτωχή την κάμαρά μου

με το σκοτάδι, –  η λάμπα μου έχει σβύσει –

και συλλογιέμαι την κακομοιριά μου…

 

Η Έμπνευση αν ερχόταν, καθώς βρύση

το τραγούδι θ’ ανάβλυζεν εντός μου,

κι όλα τα γύρω θάχ’ εξωραϊση.

 

Σα σε μαγεία κι ο μαύρος στοχασμός μου

θ’ ανάβλεπε το φως, σ’ ήλιους κι αστέρια

φαντασμαγορικού κ’ έκπαγλου κόσμου !

 

… Αλί ! τώρα σταυρώνω τα δυό χέρια

και μένω σιωπηλός, σαν έρμο σπίτι

που χελιδόνια δέ γνωρίζει ταίρια.

 

Και σα μικρό παιδάκι,  – απ’ το μαγνήτη

των ματιών της μητέρας γοητεμένο

λαγοκοιμάται στη θερμή του κοίτη^.

 

Αν μακρυνθή η μητέρ’ αλαλιασμένο

πετιέται ορθό και σκούζει απελπισμένα, –

Ξεσπάζει η αδυναμία μου, και μένω

 

χωρίς εγωϊσμό να κλαίω για σένα.

 

 

 

                                             Γλαύκος Αλιθέρσης   

 

 

 

[ το ποίημα

του Γλαύκου Αλιθέρση

« Χωρισμός »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Αργώ »

Αλεξάνδρεια (Αιγύπτου),

Περίοδος Α΄, φυλλάδιο πρώτο, 1923, σ. 16 ]

 

 

                          ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

Καλλιρρόη Χρυσοσπαθάκη - "Χωρισμός" - ποίημα, 1952 - περ. "Αχαϊκή Εστία" (Αίγιον)

 

Καλλιρρόη Χρυσοσπαθάκη

« Χωρισμός »

ποίημα, 1952

δημοσίευση περ. « Αχαϊκή Εστία »

 

 

 

 

 

                            « Χωρισμός »

 

Μας απομένει ακόμη αυτή η στιγμή

να δώσουμε, στερνή φορά, το χέρι.

Αύριο η καρδιά μας θά’ναι σαν αστέρι

και η σκέψη μας θα πελαγοδρομεί.

 

Ό,τι είχα να σου πω και να μου πεις

το πήρε η παγερή πνοή του ανέμου.

Λυπάμαι και δέ θά’θελα ποτέ μου

να γίνει αυτό αφορμή για να ντραπείς.

 

Ποιό δρόμο θα τραβήξω δεν μπορώ

να ξέρω ακόμη κι’ ούτε και με νοιάζει.

Μόνο η δική σου μοίρα με τρομάζει

μέσα σ’ αυτόν τον άστατο καιρό.

 

Έλα να σε φιλήσω, θέλω αυτή

την τελευταία στιγμή που είσαι κοντά μου

να νιώσω την κρυφή χαρά ενός γάμου

στο άγνωστο εμπρός που πάει να με δεχτεί…

 

 

 

 

                                     Καλλιρρόη Χρυσοσπαθάκη  

 

 

 

 

[ το ποίημα

της Καλλιρρόης Χρυσοσπαθάκη

« Χωρισμός »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Αχαϊκή Εστία »

  ( διευθυντές:

      Γιάννης Ανδρικόπουλος

      Γιώργος Θ. Παπαγεωργίου )

Αίγιον

Τεύχος 2, Φεβρουάριος 1952, σ. 23-24 ]

 

 

              ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )   

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

Γεώργιος Πελλερέν - "Χωρισμός" - ποίημα, 1931 - περ. "Ολυμπιακά" (Αθήναι)

 

Γεώργιος Πελλερέν

« Χωρισμός »

ποίημα, 1931

 

 

 

        « ΧΩΡΙΣΜΟΣ »

 

Ήτανε δείλι έρημο, μά τόσο ερημικό
ένα χλωμό και πένθιμο του χινοπώρου δείλι
π’ αθέλητά σου όλ’ η καρδιά πονούσε και στ’ αχείλι
σαν πικραμένο σού’φερνε τον αναστεναγμό...
Εικόνα γύρω χωρισμού, πικρή και μαραμένη
Σαν ένα βράδυ μιάς γιορτής που σκόλασε γοργά
και τέλειωσε και διάβηκε κι η ερημιά ‘πομένει...
Το καλοκαίρι διάβαινε στο χινοπώρι πειά…
Σε κάποιας λεύκας έρημης την πειό ψηλή κορφή
δυό φύλλα που απόμειναν, στο βραδυνό τ’ αγέρι
σιγότρεμαν— σαν δυό ψυχές, που μιας λαχτάρας χέρι
πριν γωριστούν ενώνει τες σ’ ένα στερνό φιλί.
Κρατώντας το χεράκι της, την κύτταζα με πόνο
κι’ ήταν ο νους μου έρημος και θλιβερή η ψυχή.
Για μένα, αυτή ήταν όλ’ η Γης κι’ αυτή είχ’ εμένα μόνο
άνδρα, αδελφό και σύντροφο και φίλο κι’ εραστή...
Και λίγο-λίγο τρέμοντας τα δυό της λεύκας φύλλα
σ’ εν’ αγεριού ανατάραγμα χωρίσανε στερνά...
ενώ ’πτά ωραία μάτια της ευγενικό εκύλα
το δάκρυ, όταν χωρίσαμε κι’ εμείς για πάντα πειά...

                                       Γ. ΠΕΛΛΕΡΕΝ

 

 

[ το ποίημα

του Γεώργιου Πελλερέν (Γεώργιου Χατζή)

« Χωρισμός »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Ολυμπιακά »,

Αθήναι,

Έτος Α’, αριθ. 1, Ιανουάριος 1931, σ. 18]

 

  ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )   

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "