Κ.Μ. Γερήνιος - "Όνειρον" - ποίημα - 1939

 

Κ.Μ. Γερήνιος

 «Όνειρον»  

 ποίημα, 1939  

 

 

     « Όνειρον »    

 

 

Άχ, τί ’ταν αυτό τ’ όνειρον !

Τί τρέξιμο, τί δρόμος !

Τρομάρες και χαρές μαζί^.

νά που τελείωσε όμως.

 

Κυνηγητό στα σύννεφα

και γκρέμισμα στο βάθος,

και σαν φτερό στον άνεμο

δαρμένο από το πάθος.

 

Και πότε θάμβεμα χαράς

σ’ ονειρευτά παλάτια

και πότε ανεμοστρόβιλος

κι’ αμέτρητα κομμάτια.

 

Πολύ πιό πίσω είν' η αυγή

κι’ αργεί για να βραδυάση^.

τρέχει απ’ τη στάμνα το νερό ...

Θέλει καιρό ν’ αδειάση.

 

Μαυρίλα απλώθη ολόγυρα,

τί γρήγορα πυκνώνει !

Σβυσμένες πίκρες και χαρές

Άχ, τώρα πιά νυχτώνει.

 

Το τρέξιμο σ’ εκούρασε ^.

και τώρα πιά κοιμήσου^.

αυτό δεν ήταν όνειρο,

αυτό ’ταν η ζωή σου.

 

                               Κ. Μ. ΓΕΡΗΝΙΟΣ

 

 

[ το ποίημα  

του Κ.Μ. Γερήνιου  

« Όνειρον »                

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Νεοελληνική Λογοτεχνία »,

[ διευθυντής Τώνης Ζαχαράκης]

Χρόνος Β’, αριθ. φύλλου 1,

Μάρτης Απρίλης 1939, σ. 8.] 

 

( το πρωτότυπο ποίημα σε πολυτονικό)

              poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ " 

 

Σπυρίδων Βασιλειάδης "Το όνειρον του οφειλέτου" - ποίημα - δημοσίευση 1873 περ. "Μουσείον" (Αθήνησιν)

 

Σπυρίδων Βασιλειάδης

« Το όνειρον του οφειλέτου »

ποίημα

δημοσίευση 1873  

περ. « Μουσείον »                                        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 φωτογραφίες από τη δημοσίευση του ποιήματος 

   στο περ. "Μουσείον" 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ το ποίημα του Σπυρίδωνος Βασιλειάδη «Το όνειρον του οφειλέτου» δημοσιεύθηκε στο περ. «Μουσείον», Αθήνησιν, τεύχος 3, 1873, σ. 18-19. ]

 

 

 

 

Σπυρίδων Βασιλειάδης (1845, Πάτρα - 1874, Παρίσι)

Α’ Αθηναϊκή Σχολή

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 4 Φεβρουαρίου 2023 :

Σπυρίδων Βασιλειάδης 

«Το όνειρον του οφειλέτου» 

ποίημα

δημοσίευση 1873 

περ.΄"Μουσείον" ]

 

 

                                                   

Νικόλαος Χαντζάρας - " Όνειρον αρρώστου " - ποίημα, 1904 - δημοσίευση περ. "Ακρίτας" (Αθήναι)

 

Νικόλαος Χαντζάρας

« Όνειρον αρρώστου »

ποίημα, 1904

δημοσίευση περ. « Ακρίτας »

 

 

 

                           

 

                   « Όνειρον αρρώστου »

 

 

Ο αρρωστημένος πόθος μου ένα όνειρο έχει πλάσει:
Λευκά δυο χέρια, ως γιασεμιά λευκά που λουλουδιάζουν,
Σαν βιόλες να μοσκοβολούν, ανθόνερο να στάζουν,
Να με πλανήσουν μια βραδιά στων μερσινιών τα δάση.

Στην αψηλή βουνοκορφή νά’χουμε νύχτα φτάση.
Που παρθενεύουν άσπροι ανθοί και νάρκισσοι μονάζουν
Κι' απ' τα νερά του ανεβρυτού που αφρίζουν και παφλάζουν,
Να πιώ στα χέρια εκειά σμιχτά σαν ασημένιο τάσι.

Κι' ως πάει του ψήλου ο αυγερινός και πάρει να χαράζη.
Που τ' αεράκι πιο γλυκά στα δέντρα αναστενάζει,
Στη σκήτη του ξερόκαμπου να κατεβούμε πάλι.

Τί ο ξανθός ήλιος του Απριλιού που μ' έτρεφε το φως του,
Τρέμω αν με ιδή και αχνίσουνε τα θεοτικά του κάλλη,
Στη θλίψι του μετώπου μου του ολόστεγνου και αρρώστου.

 

 

                                                    Νικόλαος Χαντζάρας

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Νικολάου Χαντζάρα

« Όνειρον αρρώστου »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Ακρίτας »

  ( διευθυντής: Σωτήριος Σκίπης)

Αθήναι,

Έτος Α’, τεύχος 1ον,  1 Μαρτίου 1904, σ. 20 ]

 

 

                           ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

ηλεκτρονική δνση του αντίστοιχου τεύχους

του περ. «Ακρίτας»:

          Τεύχος 1 (1 Μαρτίου 1904) (3.224Mb)

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

 

Γεώργιος Βιζυηνός - "Το όνειρον" - ποίημα - "Ανθολογία Θρακών Ποιητών των Νεωτέρων Χρόνων" (1936)

 

Γεώργιος Βιζυηνός

« Το Όνειρον »

ποίημα

« Ανθολογία Θρακών Ποιητών των Νεωτέρων Χρόνων »

 

 

 

 

 

             « ΤΟ  ΟΝΕΙΡΟΝ »

 

Εψές είδα στον ύπνο μου
ένα βαθύ ποτάμι^.
θεός να μή τυ κάμη
να γείν’ αληθινό !
Στην όχθη του στεκότανε
γνωστό μου παληκάρι,
χλωμό σαν το φεγγάρι,
σα νύχτα σιγανό.

Αγέρας το παράσπρωχνε
με δύναμι μεγάλη,
σαν νά’θε να το βγάλη
απ’ της ζωής τη μέση.
Και το νερό, π’ αχόρταγα
τα πόδια του φιλούσε,
θαρρείς το προσκαλούσε
στ’ αγκάλια του να πέση.

Δεν είν’ αγέρας, σκέφθηκα,
και σένα που σε δέρνει.
Η απελπισιά σε παίρνει
κ’ η απονιά του κόσμου.
Κ’ εχύθηκ’ απ’ το θάνατο
τον δύστυχο ν’ αρπάξω. . .

Ωϊμέ ! Πριν ή προφθάξω,
εχάθηκ’ απ’ εμπρός μου.

 

Στα ρέμματα παράσκυψα,
να τον ευρώ γυρεύω.
Στα ρέμματ’ αγναντεύω
το λείψανό μου αχνό ! . . .
Εψές είδα στον ύπνο μου
ένα βαθύ ποτάμι·
θεός να μή το κάμη
να γείν’ αληθινό !

 

 

                                                 Γεώργιος Βιζυηνός

 

 

[ το ποίημα

του Γεωργίου Βιζυηνού

 « Το όνειρον »

από την Τοπική Ποιητική Ανθολογία

« Ανθολογία Θρακών Ποιητών των Νεωτέρων Χρόνων »

 (επιμέλεια: Άργης Κόρακας)

Εν Αθήναις, 1936 ]

 

        ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

              poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "