Γιώργος Θέμελης - "Ορχήστρα" - ποίημα, 1932 - περιοδικό "Μακεδονικές Ημέρες" (Θεσααλονίκη)

 

Γιώργος Θέμελης

« Ορχήστρα »

ποίημα, 1932

 

 

 

 

 

                  « ΟΡΧΗΣΤΡΑ »

 

Άκου τη μυριολάλητη κι ασώπαστη αρμονία !

 

Των μελισσών τα φλάουτα, τα πίφυρα των φύλλων
σουραύλια, κελαρύσματα στο βόγγο των δασώνε^.
βελάσματα, μουγκρίσματα κι αχούς από τρουκάνια,
νεροσυρμές και παφλασμούς, μές στα ηχερά φαράγγια^.
το αλαλητό απ το σκίρτημα των μανιακών Σατύρων^.
το άπαυστο μυριολάλητο βουητό της Πολιτείας^.
τα τούμπανα, τα βούκινα, τα κόρνα και τα σείστρα
στ’ ανέμου το φτερούγισμα, στο βούϊσμα της φουρτούνας!
Την αρμονία π’ αντιλαλεί η ορχήστρα, που ρυθμίζει
τον κύκλιο τον ατέλειωτο των άστρων και των Ήλιων!
Το βροντερόηχο αντίλαλο στους  απεράντους θόλους
ο Αρχάγγελος όντας φυσά στη σάλπιγγα του ολέθρου!

Άκου τη μυριολάλητη κι ασώπαστη αρμονία !

 

Ορχήστρα πολυφωνική, στη συναυλία
του μυστηρίου, που φτερώνει την ψυχή μου
πάρε με^. στα φτερά των ήχων η πνοή μου
να σβήση, ν’ αντηχήση αχός στην αρμονία...

 

Πολυόργανη βουή, ποιά ν’ η πηγή σου !
πού’θε η σονάτα ασώπαστη αναβρύζει !
απ το μελίσσι ως τ’ άστρα η μουσική σου
’πά στ’ άυλά της φτερά με τρικυμίζει

 

και πότε διονυσιακή βακχεία
τούμπανα, κρόταλα, πνευστά ταράζει,
και πότε μιά Απολλώνεια μελωδία
απ τις χορδές της λύρας γλυκοστάζει.

 

Ορχήστρα πολυφωνική, στη συμφωνία
του μυστηρίου, που φτερώνει την ψυχή μου
πάρε με^. στα φτερά των ήχων η πνοή μου
να σβήση, ν’ αντηχήση αχός στην αρμονία ...

 

 

                                               ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ

 

[ το ποίημα

του Γιώργου Θέμελη

« Ορχήστρα »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Μακεδονικές Ημέρες »

Θεσσαλονίκη,

Έτος Α’, τεύχος 1, Μάρτιος 1932, σ. 5-6 ]

 

  ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )  

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

Παντελής Μηχανικός - "Ταξίδι" - ποίημα, 1954 - περιοδικό "Κυπριακά Γράμματα" (Λευκωσία)

 

Παντελής Μηχανικός

« Ταξίδι »

ποίημα, 1954

 

 

 

                 « ΤΑΞΙΔΙ »

 

Ποιός τώπε πως θα παν όλα πρίμα ;

Ήταν μονάχα η κοινή γνώμη –

κατ’ ακρίβειαν, δεν τώπε κανείς.

 

Κι’ όταν έγινε το μεγάλο ναυάγιο

και τσακίζονταν τα καράβια,

το κοινόν

έδινε ελεημοσύνες.

Ποιός όμως μπορούσε να διορθώσει το μεγάλο κακό ;

Κατ’ ακρίβειαν, κανείς.

 

Ήταν κάτι ναυτικοί που ταξίδευαν για το ταξίδι.

Ποιός τους δικαίωσε ;

Ποιός τους αποκατάστησε ;

Η μανία της ζωής πέθανε μαζί τους.

Ό,τι ζει πεθαίνει.

Το κοινόν θα στέλλει ελεημοσύνες

αιώνια παθητικό κι’ αδύναμο.

 

 

                                    Π. ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

 

 

[ το ποίημα

του Παντελή Μηχανικού

  « Ταξίδι »

δημοσιεύθηκε στο περ.

  « Κυπριακά Γράμματα »

  (διευθυντής: Νίκος Ι. Κρανιδιώτης)

Λευκωσία,

Έτος ΙΘ’, αριθ. 224, Φεβρουάριος 1954, σ. 64 ]

 

  ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )   

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

Τάσος Κόρφης - " Όλη μου την ζωή " - ποίημα 1954 - περιοδικό "Κυπριακά Γράμματα" (Λευκωσία)

 

Τάσος Κόρφης

« Όλη μου την ζωή »

ποίημα, 1954

 

 

 

                « ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΖΩΗ »

 

Όλη μου την ζωή στην έχω προσφέρει, Αλίκη,

μ’ ένα δεμάτι μενεξέδες από τον κήπο των παιδικών συλλογισμών,

και μ’ ένα τραγούδι, το τραγούδι της Αλκυόνης στο γλάρο που χάθηκε.

Όλη μου την ζωή στην έχω προσφέρει για πάντα.

 

Ο δρόμος είναι γυμνός, τα κλαριά δέονται, Αλίκη,

όπως τότε, όπως τότε που κάλπασες πάνου σε χελιδονουρές

με τα δάκτυλα στην καρδιά, με το δάκρυ στα μάτια,

 

Και μη πεις, όχι μη τραγουδήσεις στων ημιφώτων τις γυμνές κόψεις

το παραμύθι μας. Έχει για πάντα χαθή στις δασωμένες πλαγιές

μαζί με τους ρένους και τις γλυκόηχες καμπάνες των ελκύθρων,

στη Λαπωνία, στη μικρή, αγαπημένη μας πατρική γη.

 

Και μη θελήσεις, όχι μη, να θυμηθής τους πεθαμένους.

Τόσοι πολλοί, τόσοι πολλοί, όσα του Γεναριού τα χιόνα,

που φράζουν τις αυλές, που κλείνουν τα θυρόφυλλα

και τις σκεπές, καμμά φορά, κι’ αυτές σκεπάζουν.

 

 

                                   ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ

 

[ το ποίημα

του Τάσου Κόρφη

« Όλη μου την ζωή »

δημοσιεύθηκε στο περ.

 « Κυπριακά Γράμματα »

  (διευθυντής: Νίκος Ι. Κρανιδιώτης)

Λευκωσία,

Έτος ΙΘ’, αριθ. 224, Φεβρουάριος 1954, σ. 1 ]

 

  ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )   

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

Κ.Π. Μιχαηλίδης - "Αργώ" - ποίημα, 1954 - περιοδικό "Κυπριακά Γράμματα" (Λευκωσία)

 

Κ. Π. Μιχαηλίδης
« Αργώ »

ποίημα, 1954

 

 

 

                     « ΑΡΓΩ »

 

Μές το καμίνι τ’ άμετρο της μέρας,

που η πύρη του άμμου σβιέται μές τη θάλασσα,

ποιό καράβι γλύστρησε

στο ατέρμονο ταξίδι;

 

Μές του πελάου την άναρχη πνοή

π’ όλα σιγάνε,

και μόνο ο ρόχτος του κυμάτου ακούγεται

που σπάσει στην πρώρα,

ποιά κορμιά ισόθεα στράφτουνε στον ήλιο !

 

Γαλάζια ουράνια διάπλατα,

που χαιρετάει τη μέρα σας ο Θεός,

βύθη σκιερά της θάλασσας,

που  ο θάνατος παραμονεύει πιο βαθύς απ’ το σκοτάδι,

βουνά γλαυκά που χάνεστε στο μάτι !

 

Ριγμένοι στο κουπί

με την ψυχήν ολάκερη,

σαν ένα περιστέρι που φτεροκοπά,

και με ρυθμό ασταμάτητο

κτυπάτε τον αφρό !

 

Κορμιά οργωμένα από το μόχτο,

λουσμένα στον ιδρώτα,

που ο πόνος είναι ανάπαψη για σας !

 

Τί κι αν αφήνετε

μές στον αφρό να σβήνουν πίσω σας οι αιώνες ;

 

Η αρμύρα καίει τη φλέβα σας,

κ’ η όψη σας λάμπει πιότερο στον ήλιο,

και τα κουπιά σας λάμνουν πιο γοργά !

 

Βουνά ιερά,

νησιά που σας φιλούνε τα νερά,

στοιχειά π’ αναπηδάτε από το κύμα !

 

Πιο γοργή από θαλασσοπούλι,

πιο ελαφριά απ’ τον άνεμο,

φτερώνει μές τις θάλασσες η Αργώ !

 

Απάνω από τους τόπους και τους αιώνες,

μέσα στης πλάσης τη σιγή,

χορεύει μές το κύμα το σκαρί της,

κ’ η νιότη

σκυμμένη στο κουπί,

μετριέται με την άβυσσο,

διαβαίνει

την άβυσσο με το άσειστο καράβι,

που τήνε πάει στ’ ατέρμονο ταξίδι !

 

 

 

                           Κ.Π. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ

 

 

 

[ το ποίημα

του Κ.Π. Μιχαηλίδη

« Αργώ »

δημοσιεύθηκε στο περ.

 « Κυπριακά Γράμματα »

  ( διευθυντής: Νίκος Ι. Κρανιδιώτης )

Λευκωσία,

Έτος ΙΘ’, αριθ. 223, Ιανουάριος 1954, σ. 18 ]

 

   ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )   

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "