Χρυσούλα Χατζηγιαννιού - "Το κατώφλι" - ποίημα - δημοσίευση (2019) περ. "Αιολίδα" (Αθήνα)

 

Χρυσούλα Χατζηγιαννιού

« Το κατώφλι »

ποίημα

δημοσίευση (2019) περ. « Αιολίδα »

 

 

 

 

 

 

                           « Το Κατώφλι »

 

 

Απ’ το στερνό κατώφλι τώρα στέκεις

και θωρείς

της παντοδυναμίας την πλάνη

Κι ιδού εμπρός σου

αναρριχάται ο βίος

απ’ της σιγής τα πολυσέλιδα.

 

Κάτω απ’ τα σάνταλα τ’ ανύποπτα

εκλάπη ο λίθος από σε

πάνω του να πατείς και να υπερέχεις.

Η κυρτωμένη ράχη ταίριαζε ιδιαίτερα

στο αρχοντικό σου πέλμα.

 

Των αλλοτρίων το μόχτο

ξεκληρίζοντας

απ’ τα ωραία τα μέτωπα

εκόμιζες στη γη σου ξένο βίος.

Περίτεχνα στα σκοτεινά σου έργα

εκλεκτικός

που νόμος και γραφή

δεν έκρινε.

 

Μα το στερνό κατώφλι

παραέγινε αψηλό,

γιατί ποτέ δεν το ’φερες στο νου σου

Αν το σκεφτόσουν

θα χαμήλωνε

να το διαβείς σαν το σπαθάτο χελιδόνι.

Και τώρα ακόμα αν έχεις ώρα,

χαμηλώνει.

 

 

                                       Χρυσούλα Χατζηγιαννιού

 

 

 

 

[ το ποίημα

της Χρυσούλας Χατζηγιαννιού

« Το Κατώφλι »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Αιολίδα »

( συντακτική επιτροπή:

  / - Θεόδωρος Πλατσής,

  / - Στρατής Μολίνος,

  / - Δημήτρης Νικορέτζος )

[ στη στήλη-ενότητα:

«Νησιώτικο Ανθολόγιο» (Τιμή στους μεγάλους Ποιητές μας)]

Αθήνα,

Τεύχος 73,

Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2019, σ. 56-57 ]

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

 

 

Μιχ. Δ. Στασινόπουλος (Μιχάλης Στασινόπουλος) "Χειμώνας" - ποίημα - δημοσίευση 1928 - περ. "Νέα Εστία", Αθήναι

 

Μιχ. Δ. Στασινόπουλος (Μιχάλης Στασινόπουλος)

« Χειμώνας »

ποίημα

δημοσίευση 1928,  περ. « Νέα Εστία »

 

 

 

 

 

 

             ΧΕΙΜΩΝΑΣ

 

 

Τάφοι χωρίς σταυρούς και τάφοι

χωρίς ονόματα αφημένοι,

και  στων ονείρων το κατώφλι

κλαίει μιά ψυχούλα μοιρασμένη.

 

Πάντα η βροχή πάνω απ’ τις στέγες

και πάντα οι άρρωστοι στο κρύο,

που απ’ του χειμώνα το κατώφλι

περνούν και πάνε δύο-δύο.

 

Αγάπες αργοπορημένες,

που από τη μόνωση πεθαίνουν,

και μακρυνές επιθυμίες

πόχουν πιά φτάσει – και προσμένουν

 

Τί πρώτ’ απ’ όλα ν’ αγαπήσω ;

Τόσες φωνές μες στ’ όνειρό μου,

που έρχονται μέσ’ από τα βάθη

του σκοτεινού κ’ άγνωστου δρόμου.

 

Μιά πόλη δίχως φώτα κι’ άστρα,

γεμάτη πόρτες σφαλισμένες,

όπου κοιμούνται στα σκοτάδια

τόσες αγάπες χορτασμένες.

 

Και βγαίνει η αυγή πάνω απ’ τα χιόνια,

μά είναι το φως λευκό και κρύο ^.

και οι άρρωστοι ξύπνησαν και πάνε

στην παγωνιά τους δύο δύο.

 

 

                                  Μιχ. Δ. Στασινόπουλος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ το ποίημα του Μιχάλη Στασινόπουλου «Χειμώνας» δημοσιεύθηκε στο περ. «Νέα Εστία», Αθήναι, Έτος Β΄, τεύχος 22-46, 15 Νοεμβρίου 1928, σ. 10-15. ]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

φωτογραφία από τη δημοσίευση στο περ. «Νέα Εστία»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 3 Μαρτίου 2023 :

Μιχ. Δ. Στασινόπουλος,

«Χειμώνας»,

ποίημα, 1928

περ. «Νέα Εστία»  ]

 

 

 

 

Αντρέας Γάβρης - "Μια εικόνα νύκτας όπως την έζησε κάποιος που γύρευε τον ήλιο και απατήθηκε" - ποίημα, 1951 - περ. "Κυπριακά Γράμματα" (Λευκωσία)

 

Αντρέας Γάβρης

« Μια εικόνα νύκτας όπως την έζησε κάποιος που γύρευε τον ήλιο και απατήθηκε »

ποίημα, 1951

 

 

 

« ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΝΥΚΤΑΣ

ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΖΗΣΕ ΚΑΠΟΙΟΣ

ΠΟΥ ΓΥΡΕΥΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ

ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΘΗΚΕ »

 

 

Στο κατώφλι

με το σπασμένο μάρμαρο

το τέλεια ραγισμένο σαν άχαρο τσόφλι

θρυμματισμένης ξέρας γης,

που ορόσημο μουντό κι’ αταίριαστ’ ορθωνόταν

ανάμεσα στις πλακόστρωτες αυλές

και τις λασπωμένες αυλές

των ακάνθινων γύρων,

λαγοκοιμήθηκα νύκτες κουρασμένες

και κρατώντας από ανάγκη φοβερή

τα χοντρά μαντήλια των ματιών μου ανοικτά

και την ψυχή μου δυνατά ορθάνοικτη

μάντευα το σιωπηλό σκοτάδι

κι’ άκουγα αμολόγητες φωνές^.

οι φωνές διώχναν τη σιωπή

κ’ ήταν καλό.

Μά ως η σιωπή έδιωχνε τις φωνές

γινόμουν ένα με το αλαφιασμένο άπειρο

κι’ αφουγκραζόμουν σαν μαντρόσκυλο τον αέρα

κι’ οσφραινόμουν τη λάσπη

και το μάτι μου σπάθιζε τα σκότη^.

ο ίδρως πότιζε αρμύρα τη στεγνή μου γλώσσα,

ποτάμι καφτερό απ’ τις πηγές των κροτάφων μου,

κι’ ήθελα το γλυκόνερο της βρύσης του χωριού μου

να ξεδιψάσω τη δίψα μου.

  Ίσως τα θεριά με τ’ ορθό κορμί

που βάδιζαν στητά στα δυό τους μόνο πόδια

να’ταν σε κίνηση

κ’ εγώ ήμουν μόνος.

Η νύκτα με λυπήθηκε

και μού’πε: Μέτρησε τ’ άστρα μου

να ξεχαστείς στο μέτρημα.

Αδύνατο να μετρήσω τ’ άστρα,

τί τ’ άστρα πέθαιναν

στους σβυστούς λυχνοστάτες τους

και δεν μετριώνταν,

τί το δικό μου λυχνάρι γύρευε λάδι να ζήσει.

Η ζωή της ζωής

δεν ξέρει ξεγελάσματα.

Είπα μόνο: Μακρυά που είναι ο Ήλιος.

 

 

                                    ΑΝΤΡΕΑΣ ΓΑΒΡΗΣ

 

 

[ το ποίημα

του Αντρέα Γάβρη

« Μια εικόνα νύκτας όπως την έζησε κάποιος που γύρευε τον ήλιο και απατήθηκε »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Κυπριακά Γράμματα »

  (διευθυντής: Νίκος Ι. Κρανιδιώτης)

Λευκωσία,

Έτος ΙΣΤ’, αριθ. 189, Μάρτιος 1951, σ. 82 ]

 

    (το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

Μανώλης Αλεξίου "Εσείς" - ποίημα - δημοσίευση 1939 φιλολογική εφημ. "Νεοελληνικά Γράμματα" (Αθήνα)

 

Μανώλης Αλεξίου

« Εσείς »

ποίημα

δημοσίευση 1939   

εφημ. « Νεοελληνικά Γράμματα »              

 

 

 

 

 φωτογραφία από τη δημοσίευση στα "Νεοελληνικά Γράμματα" 

 

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Μανώλη Αλεξίου

« Εσείς »

δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία φιλολογική εφημερίδα

 « Νεοελληνικά Γράμματα »,

Αθήνα,

 ( δντής: Δημήτρης Φωτιάδης ),

Περίοδος Β΄, αριθ. φύλλου 113,

Σάββατο 28 Ιανουαρίου 1939, σ. 3. ]      

 

        Εσείς

 

Θυμηθείτε μας

εσείς που θά’ρθετε,

όταν εμείς θά’μαστε η σκόνη στο κατώφλι σας

κι’ ο ήλιος θα χαϊδεύει

το στιλπνό κι’ υψωμένο μέτωπό σας.

Εσείς, που από ψηλό θα δείτε εξώστη

όλη την πλάση μές στο απόβροχο να λάμπει

κοπέλλα δεκαοχτάχρονη που βγήκε απ’ το λουτρό της,

θυμηθείτε το χλωμό τσαγκαροπαίδι,

που, σκυμμένο, με τη φαλτσέτα, το βελόνι,

τα άρβυλα της μεγάλης έφτιαξε πορείας :

Ένας άδοξος έμεινε, στην πίστη, Γαλιλαίος !

 

Όταν θα στήνετε στην πιο ψηλή κορφή

τη λευκή σημαία της ανθρωπότητας,

θυμηθείτε τον άρρωστο δασκαλάκο,

που, βήχοντας, σ’ ένα χωριάτικο σχολείο

στους λίγους έλεε μαθητές του

συλλαβιστά το ταπεινό του αλφαβητάρι :

Αναρριχήθηκε για να τη στήσει αγάλι-αγάλι

μιά νύχτα στην απόκρημνη καρδιά τους!

 

Εσείς την ορισμένη θά’ρθετε ώρα.

Κανένας από μας δέ θάναι εκεί

να σας καλωσορίσει.

Να στεφανώσετε δικό μας άγαλμα

δέ θά’βρετε κανένα :

Όλοι οι δικοί μας ήρωες

ανώνυμοι και ντροπαλοί !

Ένας μικρός Γιωσέφ στην Παλαιστίνη,

είτε στο Χάρλεμ ένας νέγκρος,

ή μια Κινεζοπούλα στη Σαγκάη,

θά’κανε, αν ζούσε, όλο ντροπή, να ξαναφύγει

το γέρο απ’ την Ιθάκη του Οδυσσέα.

 

                     ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ    

 

 [ το πρωτότυπο σε πολυτονικό

δημοσίευση: 1939, - φιλολογική εφημ. «Νεοελληνικά Γράμματα», 28 Ιαν 1939.  ] 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 4 Δεκεμβρίου 2022 :

Μανώλης Αλεξίου 

« Εσείς » 

ποίημα 

δημοσίευση 1939 ]