Αριστ. Ι. Μικρούτσικος
« Μπεάτα »
ποίημα, 1926
« Μπεάτα
»
Εξεκινήσαμε, Μπεάτα την αυγή
να πάμε στο περβόλι της χιμαίρας .
και στα μισά του δρόμου,
στη βαθύσκιωτη πηγή,
στις φτέρες έγειρες το ολάπαλο
κορμί .
ετραγουδούσαν οι αγάπες στα νερά
κι’ έκρουε τις αιώνιες άρπες απαλά
τις πράσινες ο αγέρας.
Κι’ αποκοιμήθηκες, Μπεάτα, έτσι
γλυκά.
Στο δέντρο, απάνω απ΄ το κεφάλι σου
το ειρηνικό σου που ήσκιωνε το
γέλιο,
είχαν φωλιάσει μάγισες κι’ ατσίγγανοι
στα τουφωτά κλαριά .
και με μακάβρια τούμπανα
και με στριγγούς ζουρνάδες
σου θόλωσαν, σου πήραν τ’ ώρηο
γέλιο .
Κι’ άκουσα την ανάσα σου βαρειά κι’
αρηά.
Σε λίγο πάλι φύγαμε
προς το αιώνια αλαργινό περβόλι της
χιμαίρας .
ετραγουδούσαν όλο στα κλαριά πουλιά
τραγουδιστάδες
μα κι’ όλο αγκομαχούσανε στα στήθια
σου
τα τούμπανα, οι ζουρνάδες, οι
βραχνάδες.
ΑΡΙΣΤ.
Ι. ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ
[
το ποίημα
του
Αριστ. Ι. Μικρούτσικου
« Μπεάτα »
[
γραφή: 1926]
δημοσιεύθηκε
στο περ.
« Αχαϊκά »,
Πάτραι,
Έτος
Α’, αριθμός 3, Σεπτέμβριος 1937, σ.
108]
poeta greco Ignoto
" ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "
