Περικλής Ελευθεριάδης - "Η ελπίς" - ποίημα, 1866 - δημοσίευση περ. "Εθνική Βιβλιοθήκη" (Εν Αθήναις)

 

Περικλής Ελευθεριάδης

« Η ελπίς »

ποίημα, 1866

δημοσίευση περ. « Εθνική Βιβλιοθήκη »

 

 

 

 

 

                      « Η ελπίς »

 

 

Άχ ! αλλοίμονον ! παρήλθον ως η δρόσος της πρωίας,

Αι τρισευτυχείς ημέραι της μικράς μου ηλικίας,

Ανεπιστρεπτί παρήλθον τα της ευτυχίας έτη,

Και προς λύσιν των δεινών μου έν, θαρρώ, μοί μένει έτι,

Ο βαθύς βυθός θαλάσσης, ή σταγών δηλητηρίου,

Ή απόκρημνός τις βράχος, ή λεπίς εγχειριδίου.

Πλην μοί λέγει είσαι νέος

Η ελπίς, και μ’ ατενίζει μετά βλέμματος γλυκέος.

 

Φεύ ! ως όνειρα παρήλθον οι της ευτυχίας χρόνοι,

Κι’ αντ’ αυτών με κατατρύχουν τώρα βάσανα και πόνοι.

Ως απλήν παρηγορίαν το της λύπης δάκρυ έχω

Και συχνά τας παρειάς μου με κρουνούς δακρύων βρέχω.

Από τα δεινά του βίου πλέον ών βεβαρυμένος

Εις τον κόσμον θεωρούμαι υπ’ εμού αυτού ως ξένος.

Πλην γλυκέως μειδιώσα

Η ελπίς με ατενίζει εις τας θλίψεις μου γελώσα.

 

Υπό της απελπισίας οδηγούμενος πολλάκις

Διηυθύνθην εις την άκραν της θαλάσσης, κι’ απειράκις

Προς τους βράχους της ασπαίρων ενητένισα ως μόνους

Ικανούς να δώσουν πέρας ’ς της καρδίας μου τους πόνους.

Βαρυνθείς την ύπαρξίν μου με απηλπισμένον βήμα

Προς τους βράχους επροχώρουν, και του βίου μου το νήμα

Δι’ αυτών να κόψω θέλων

Την ελπίδα εκεί είδον μειδιώσαν προς το μέλλον.

 

Αι καταδρομαί της τύχης αλλεπάλληλαι με τύπτουν,

Κ’ εις πικράν απελπισίαν σληρώς πάντοτε με ρίπτουν^.

Ώστε μέγιστον τον τάφον ευεργέτην μου νομίζω

Και ματαίως εις το μέλλον ο ανόητος ελπίζω.

Ιδού αυτοκτόνον χείρα μοί εδώρισεν η μοίρα^.

Η ελπίς παντού πλην ούσα την ελπίδος μεστήν χείρα

Να κρατήσω διατάττει,

Και χαρίεσσα το μέλλον ’ς τας αγκάλας της εκράτει.

 

Και το βάθος της θαλάσσης εάν θέλω να μετρήσω,

’Σ την ακτήν της καθημένην την ελπίδα θ’ απαντήσω,

Απ’ εκεί δ’ αμέσως φεύγων αναβαίνω εις τους βράχους^.

Προς αυτούς και η ελπίς μου ευθύς τρέχει μετά τάχους.

Ούτω δ’ υπό της ελπίδος κυνηγούμενος θα φθάσω

Το λευκόμαλλόν μου γήρας, ήτοι πλέον θα γηράσω.

Η ελπίς δε νέα πάλιν

Προς τον τάφον θα με φέρη εις την νέαν της αγκάλην.

 

 

 

Τη 10 Ιανουαρίου 1866

 

 

                                              Περικλής Γ. Ελευθεριάδης

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Περικλή Ελευθεριάδη

« Η ελπίς »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Εθνική Βιβλιοθήκη »

  ( διευθυντής: Αρ. Βάμπας )

Εν Αθήναις,

Έτος Α΄, φυλλάδιον 16ον,

Σάββατον, 22 Ιανουαρίου 1866, σ. 123 ]

 

 

                    ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )  

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

Δημήτριος Βαρδουνιώτης (Δ.Κ. Βαρδουνιώτης) - "Η κόρη των ονείρων" - ποίημα - δημοσίευση 1889 - περ. "Χλόη" (Εν Πάτραις)

 

Δημήτριος Βαρδουνιώτης

« Η κόρη των ονείρων »

ποίημα,

δημοσίευση 1889  περ. « Χλόη »

 

 

 

 

 

 

                          « Η κόρη των ονείρων »

 

 

 

Ρεμβάζει μελαγχολική η κόρη των ονείρων

Κ’ εις μυστικούς ορίζοντας το βλέμμα της βυθίζεται^.

Διώκει πόθον άγνωστον εν μέσω των απείρων^.

Η νυξ την βλέπει κατηφής και η ημέρα είρων

Και η γλυκεία της μορφή εξ άλγους χρωματίζεται.

 

Ώ, ποίον όνειρον γλυκύ τον νουν της παραδαίρει !

Ως το ηλιοτρόπιον γυρίζει προς τον ήλιον,

Ανάμνησίς τις γόησσα αλλού την μεταφέρει

Και αφαιρείται συνεχώς και τρισευδαίμων χαίρει

Ενίοτε, ως χαρωπόν του έαρος ανθύλλιον.

 

Την αφυπνίζει πλην ευθύς πικρά πραγματικότης

Και η χαρά της, ως ψευδής χαρά, απομαραίνεται^.

Η ανθηρά της ωχριά εν στεναγμοίς νεότης

Και πάσχει η πολύπονος του βίου ταξιδιώτις

Και σκεπτική, μισάνθρωπος, συνήθως επιφαίνεται.

 

Όταν ερήμωσις κυκλοί την φλογεράν καρδίαν,

Οπόταν πάσχη η ψυχή δι’ ένα πόθον πάλλουσα,

Υφίσταται μαρτύριον οδύνης, ασφυξίαν,

Με μίαν μόνον τρέφεται ανάμνησιν γλυκείαν,

Και μειδιά, ως άνοιξις ενίοτ’ αναθάλλουσα

 

Μή της ταράττετε. ώ μη τους κύκλους τους γλυκείς της !

Κλεισμένη είνε δι’ ημάς η συμπαθής καρδιά της

Αλλού ανθίζ’ η προσφιλής, παρήγορος ελπίς της

Αλλού τον νουν της προσηλούν αγάπη της και πίστις

Και στρέφονται οι πόθοι της και θάλλ’ η ευτυχία της.

 

 

 

  ( Άργος 1884 )

 

                                                        Δ.Κ. Βαρδουνιώτης

 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Δημητρίου Βαρδουνιώτη (Δ.Κ. Βαρδουνιώτη)

« Η κόρη των ονείρων »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Χλόη »

Εν Πάτραις,

  (φιλολογικόν σύγγραμμα δις του μηνός εκδιδόμενον )

Έτος Β΄, αριθ. 19, 10 Φεβρουαρίου 1889, σ. 230. ]

 

 

     ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ηλεκτρονική δνση του παρόντος τεύχους

του φιλολογικού περιοδικού « Χλόη»:  

  Τεύχος 19 (10 Φεβρουαρίου 1889) (6.991Mb)

 

 

 

 

Φωτογραφία από τη δημοσίευση του ποιήματος

στο περιοδικό «Χλόη»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 12 Ιουνίου 2022 ]