Γεώργιος Σημηριώτης (Γ.Θ. Σημηριώτης) - "Ο πνιγμός του ναύτου" - ποίημα - δημοσίευση 1909 - περ. "Κόσμος" (Σμύρνη)

 

Γεώργιος Σημηριώτης (Γ.Θ. Σημηριώτης)

« Ο πνιγμός του ναύτου »

ποίημα

δημοσίευση 1909  περ. « Κόσμος »

 

 

 

 

 

                         « Ο πνιγμός του ναύτου »

 

 

 

Με της γλυκές του συλλογές ’στη πρύμ’ απογερμένος

ο ναύτης ο καϋμένος

είχ’ αποκοιμηθή.

 

Ψέμματα πειά δεν ήτανε^.  σαν τ’ όνειρό του επέτα

η κάτασπρη γολέτα

στο πατρικό νησί.

 

Πόσες φορές δεν τ’ ώχε δη κι’ άλλες μέσα ’στον ύπνο !

πόσες φορές στο ξύπνο

δεν τ’ ώχε ονειρευθή.

 

Μά όταν προβάλαν σαν σκιές μακρόθε τα βουνά του,

και ’στα γλαυκά νερά του

είχ’ η γολέτα ’μπη,

 

Με της γλυκές του συλλογές ’στη πρύμ’ απογερμένος

ο ναύτης ο καϋμένος

είχ’ αποκοιμηθή.

 

Καρδιοχωρίστρα θάλασσα !  γιατί τώρα μαυρίζεις

αφού τον νανουρίζεις

μ’ ονείρατα χρυσά ;

 

Το κύμα σου φουρτούνιασε !  Άπλωσε ναύτη χέρι

φουρτούνιασε τ’ αέρι

σου σχίζει τα πανιά !

 

Πιάσ’ το τιμόνι π’ άφησες, το σύγνεφο βροντάει

πάει η γολέτα πάει !

μανιάζ’ η τρικυμιά.

 

Θέ μου ! νά, τα κατάρτια σπουν !  μ’ άναι καιρός ακόμα,

στου χάρου είσαι το στόμα,

ξύπνησε ναύτη πειά.

 

Του κάκου !  κι’ ως τον ουρανό η θάλασσα αν φουσκώνη,

γλυκός βραχνάς πλακώνει

το ναύτη, δεν ξυπνά.

 

Πώς να ξυπνήσ’ ο άμοιρος  ’στον ύπνο του λογιάζει

πως σίμωσε κι’ αράζει

στα ποθητά νερά.

 

Πως ξεχαστήκαν μονομιάς τα δέκα μαύρα χρόνια

που με βοργιάδες, χιόνια,

με σύγνεφα φριχτά,

 

Ταξείδευε παλαίοντας μέσ’ του θεριού το στόμα^.

και πως πατάει το χώμα

τ’ αγαπημένο πειά.

 

Πως βλέπει να !  σ’ εκείνο ’κει ψηλά το παραθύρι,

τη μάνα του, τον κύρη,

με δάκρυα στη ματιά,

 

Που τον καλούν, τον χαιρετούν κ’ έχουνε και στη μέση,

κάποια που λες θα πέση

’πό πάνω ’κει ψηλά.

 

Τόσο κρεμιέται σύγκορμη όξω απ’ το παραθύρι,

τόσο ποθεί να γείρη

’στην έρμη του αγκαλιά !

 

Κι’ εκείνος στ’ όνειρο πετά, σιμά τους βρέθη τώρα

γλυκά-γλυκά πολλή ώρα

μάνα, γονειό, φιλεί.

 

Κ’ ύστερα βλέπει ’στης καλής την αγκαλιά πως γέρνει

το κύμα ενώ τον σέρνει

σ’ άλλη αγκαλιά, πικρή !

 

 

 

                                            Γεώργ. Θ. Σημηριώτης

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ Το ποίημα

του Γεωργ. Θ. Σημηριώτη

« Ο πνιγμός του ναύτου »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Κόσμος »,

Σμύρνη, Έτος Α΄, αριθ. 2, 1 Ιανουαρίου 1909, σ. 23. ]

 

               ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 27 Ιουλίου 2022 :

Γεώργιος Σημηριώτης, «Ο πνιγμός του ναύτου», ποίημα ]

 

Όμηρος Μπεκές - "Ο Ποιητής" - ποίημα - δημοσίευση 1910 - περ. "Νέον Πνεύμα" (Κωνσταντινούπολη)

 

Όμηρος Μπεκές

« Ο Ποιητής »

ποίημα

δημοσίευση 1910  περ. « Νέον Πνεύμα » 

 

 

 

 

 

 

                              « Ο ΠΟΙΗΤΗΣ »

 

 

Εγώμ’ εκειός που κάθουμαι και λέγω παραμύθια

Βγαλμέν’ από τα στήθια μου με κάποια μουσική,

Για να μ’ ακούσουν τα παιδιά και για να πουν:  « Αλήθεια,

Δεν πρέπει νάν’ οι άνθρωποι στον κόσμο αυτόν κακοί. »

 

Εγώ χαρίζω αδιάκοπα  μ’ αγάπη αδελφική

Στης γης αυτής της βάρβαρης τα λιμασμένα πλήθια

Μιά στάλ’ αθάνατο νερό, που το καλούν «αλήθεια»,

Κληρονομιά σ’ εμένανε παληά, προγονική.

 

Κ’ εγώμ’ εκειός που λαχταρώ του τύραννου το δάκρυ,

Π’ έχω βροντές και κεραυνούς στης πένας μου την άκρη,

Για να γκρεμνώ σαν είδωλα του κόσμου τ’ αγαθά.

 

Εγώμ’ εκείνος π’ έψαλα το άσμα των ασμάτων,

Εγώμ’ απ’ την υπέρλαμπρη γενιά των αθανάτων,

Που πέρασ’ απ’ τον Όλυμπο κι’ από τον Γολγοθά.

 

 

                                                           Όμηρος Μπεκές  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ Το ποίημα (σονέττο)  

του Όμηρου Μπεκέ

« Ο Ποιητής »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Νέον Πνεύμα »,

  ( δνταί: Ν.Τ. Παπαδημητρίου, Αθηνά Γαϊτανοπούλου ) 

Κωνσταντινούπολη,

Περίοδος Β΄, τεύχος 3, 1 Φεβρουαρίου 1910, σ. 113. ]

 

 

                       ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 27 Ιουλίου 2022 :

Όμηρος Μπεκές, «Ο Ποιητής», ποίημα ]

 

 

          

Μαρία Παπαριστείδου - "Ζωή-κύμα" - ποίημα - δημοσίευση 1910 - περ. "Νέον Πνεύμα" (Κωνσταντινούπολη)

 

 

Μαρία Παπαριστείδου

« Ζωή - κύμα »

ποίημα

δημοσίευση 1910  περ. « Νέον Πνεύμα » 

 

 

 

 

 

                   « ΖΩΗ-ΚΥΜΑ »  

 

 

Ακούραστο το κύμα ’ς  τ’ ακρογιάλι

Γοργοκυλά, κτυπά και σπά και σβύνει.

Ένα αφρό οπίσω του αφίνει.

                               Άλλο πάλι

Κυλά και ξεψυχάει μυστικά

Κι’ αν πέρασε κανείς δεν τ’ αγροικά.

 

                              Πως μοιάζει η ζωή μας με το κύμα !

                              Γοργοκυλά σαν κύμα και εκείνη

                              Και τελειώνει ’ς την ακτή, – ’ς το μνήμα.

                                                              Μά τί κρίμα

                              Σαν το φτωχό το κύμα όταν σβύση

                              Χωρίς σημάδι πίσω της ν’ αφήση !

 

 

 

                                                          Μαρία Παπαριστείδου

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ Το ποίημα

της Μαρίας Παπαριστείδου

« Ζωή-κύμα »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Νέον Πνεύμα »,

  ( δνταί: Ν.Τ. Παπαδημητρίου, Αθηνά Γαϊτανοπούλου )  

Κωνσταντινούπολη,

Περίοδος Β΄, τεύχος 3, 1 Φεβρουαρίου 1910, σ. 110. ]

 

 

                       ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 27 Ιουλίου 2022 :

Μαρία Παπαριστείδου, «Ζωή-κύμα», ποίημα ]

 

 

          

Μαρίνος Σιγούρος - "Άγνωστο" - ποίημα - γραφή: 1907 - δημοσίευση: 1910 - "Εθνικόν Ημερολόγιον του 1910" Κων. Φ. Σκόκου

 

Μαρίνος Σιγούρος

« Άγνωστο »

ποίημα (γραφή: 1907)

δημοσίευση 1910

ετήσια περιοδική έκδοση

« Εθνικόν Ημερολόγιον του έτους 1910 »  Κων. Φ. Σκόκου

 

 

 

 

                      « Α Γ Ν Ω Σ Τ Ο »

 

 

Έξω απ’ τον πύργο της ζωής η Μοίρα παραστέκει

κ’ εμείς, οι μάταιες ζωές, τί τάχα αναζητούμε ;

Μες το σκοτάδι η σκέψη μας, ωσάν αστροπελέκι,

μακριά μας δείχνει το Άγνωστο. Και μάταια καρτερούμε.

Ξάφνου μιά θύρα ανοίγεται. Την έσυρε ένα χέρι ;

Την άνοιξεν η Μοίρα ; ή μη την έσπρωξεν τ’ αγέρι ;

 

Απόκριση καμμία.  Και ποιόν, ποιόν ερωτάμε τάχα ;

τους αιώνες που επέρασαν και διάβηκαν και πάνε ;

ή εκείνους που δεν ήλθανε ;   Ώ άνθρωπε, μονάχα

μιά απόκριση ψυχόρμητη λαβαίνεις. Σε τραβάνε

κατά την θύρα αθώρητα δυό χέρια.  Έξω βγαίνεις,

μά σε όσους μέσα έμειναν δεν είπες πού πηγαίνεις.

 

  

     Ζάκυνθος, 1907

                                           Μαρίνος Σιγούρος  

 

  

 

 

[ Το ποίημα

του Μαρίνου Σιγούρου

« Άγνωστο »

δημοσιεύθηκε στην ετήσια περιοδική έκδοση

« Εθνικόν Ημερολόγιον του έτους 1910 »,

Κων. Φ. Σκόκου,

έτος εικοστόν πέμπτον, Εν Αθήναις, 1910, σ. 272.

 Το ποίημα φέρει τόπο και χρόνο γραφής: Ζάκυνθος, 1907. ]

 

                 ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 26 Ιουλίου 2022 :

Μαρίνος Σιγούρος, «Άγνωστο», ποίημα ]