Χρήστος Κουλούρης
«
Σκηνοθεσία του δειλινού »
ποίημα,
1962
ποιητική
συλλογή « Σκηνοθεσία του δειλινού »
«
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ ΔΕΙΛΙΝΟΥ »
Δεν
είναι πια να συναντήσουμε τους δρόμους
που
δραπετεύει η θύμηση, πλάϊ στο λιμάνι
με
τους καπνούς και τις φωνές από τα πλοία, την αγορά,
φωνές
τυραννικής συνοδίας στο κύμα.
Έξω
απ’ τα μαγαζιά που μύριζαν φθινόπωρο,
που
παίζαν τα φώτα κρεμαστά στα δέντρα,
ασετυλίνες,
λαδοφάναρα, νυσταγμένα κι αγέλαστα,
άγρυπνα
μονάχα για να τρυγούν τα όνειρα,
να
περιπαίζουν τη μοναξιά μας και τη φτώχεια.
Ως
πότε θ’ ασωτεύει ο χρόνος σε περιστατικά μικρά,
αδιάφορος,
ψυχρός, σαν πλοίο που τρέχει ατέλειωτα
σε
νυχτωμένη θάλασσα. Σημάδεψε πια τούτη η ζωή
με
γωνίες πάθους κ’ υποταγής το μέτωπο. Άλλη
δεν
είναι ν’ ακούσουμε φωνή βαθιά απ’ το δάσος.
Στέρεψε
ολότελα η πηγή. Γυμνά σπαθιά αντηχούν
μόνο
στις αίθουσες των μουσείων, σαν ξυπνούν
οι
ιππότες και χτυπούν τα κλειστά θυρόφυλλα.
Υστερικοί
προφήτες ρίχνουν λάσπη στους δρόμους,
θωπεύουν
την κολακεία, ραμφίζουν χρυσά νομίσματα,
μά
το καρδιοχτύπι δέ λιγοστεύει, δεν αλλάζει το πρόσωπο.
Αφτέρωτη
ψυχή μέσα στη λήκυθο κοιμάται.
Περπατά
τ’ όνειρο από μάχη σε μάχη, ανιχνεύει
παλιές
λεπτομέρειες, ανιστορεί, μά δεν είναι άλλος
στο
πλήθος των ωρών μέσα ιδαλγός φωτοστέφανος
από
το χρόνο. Μά τούτος ο αλλοπρόσαλλος καιρός,
πώς
θα γδυθεί μια μέρα της ασωτείας το ύφος ;
Δεν
περιπαίζεται πια η ορμή, δεν παγιδεύεται ο νους
μ’
αισθήματα απατηλά, με κίνησες φοβέρας.
Δεν
εμποδίζεται άλλο ο κεραυνός. Αναδεύει
μέσ’
απ’ το στέρνο της Γης βαρειά η ανθρώπινη θυσία.
Χρήστος Ν. Κουλούρης
[ το ποίημα
του Χρήστου Ν. Κουλούρη
« Σκηνοθεσία του δειλινού »
από την ποιητική του συλλογή
« Σκηνοθεσία του δειλινού »,
Το Ελληνικό Βιβλίο, Αθήνα, 1962 ]
( το πρωτότυπο σε
πολυτονικό )
poeta greco Ignoto
" ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "
