Κλέων Καρθαίος - "Στο λιμάνι" - ποίημα, 1935 - δημοσίευση περ. "Ελληνικά Φύλλα" (Αθήνα)

 

Κλέων Καρθαίος

« Στο λιμάνι »

ποίημα, 1935

δημοσίευση περ. « Ελληνικά Φύλλα »

 

 

 

 

 

 

                       « Στο λιμάνι »

 

 

Είναι τρελός. Τί τάχατε αν το κρύβει ;
Τί κι αν κανείς το τρομερό
δεν ξέρει μυστικό ;
Τον έχω ιδεί στο μώλο, εγώ, να σκύβει
και να κοιτάει, γελώντας, το νερό·

Οι ναύτες εκοιμούνταν στην μπρατσέρα.
Του ηλιού το κάμα είταν πολύ.
Νεκρό είταν το λιμάνι πέρα ως πέρα,
κι είταν η θάλασσα γυαλί.

Κι αυτός— ας κάνει μπρός στον κόσμον όλο
πως κλαίει και κλαίει για το σκληρό
του παιδιού του χαμό —
τον είδα εγώ που γέλαγε στο μώλο,
κοιτώντας τη μορφή του στο νερό.

 

 

 

                                                  Κλέων Καρθαίος

 

[ Το ποίημα

του Κλέωνα Καρθαίου

« Στο λιμάνι »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Ελληνικά Φύλλα »

  ( διευθυντής: Μάριος Βαϊάνος )

Αθήνα,

Χρόνος Α’, τεύχος Δ’, Ιούνιος 1935, σ. 101 ]

 

 

                      ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto                                               

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

Τέλλος Άγρας - "Μοναξιά" - ποίημα, 1945 (μεταθανάτια δημοσίευση) - περ. "Το Ταξίδι" (Αθήνα)

 

Τέλλος Άγρας

« Μοναξιά »

ποίημα, 1945

μεταθανάτια δημοσίευση περ. «Το Ταξίδι »

 

 

 

 

 

                      « Μοναξιά »

 

 

Τα κατάρτια κρέμονται στο παλιό, γλυκό λιμάνι...
Φίλησε με, άχ, έλα ντε ! — και να πάμε μάνι-μάνι,

και να πάμε βιαστικά, πριν μας πάρουν τα σκοτάδια,
Κυριακή σε Κυριακή, εφτά μέρες, εφτά βράδια !

Και σε λίγο η σάλα-μας, οι βαριές πηχτές κουρτίνες,
τα ρομάντσα της μαμάς, το άλμπουμ με τις σονατίνες,

εφτά βασιλέματα — στον αντρέ τί να τα κάνω ;
στα χαμένα, στα σβηστά — μπουρμπουλήθρες μες στο πιάνο.

Μόνο τούτη τη βραδιά κάτι τις είχα να πάρω
απ τα χέρια-σου, ευωδιά, — στα δικά-μου το τσιγάρο. . .

 

Μες στο δρόμο το βουερό, της αγάπης σβήνει η μέρα
και διαλύεται, ένα σωρό βούλες - βούλες στον αέρα,

κι ανελεί στα μάγουλα, κι’ απο των ματιών το πλάι
κατεβαίνει, πούπουλα, και στα ρούχα-μου κολλάει.

Κι άχ, τί γλύκα στον καιρό ! — τρυφερά κάτω απ’ τη ζώνη,
σάμπως μάγουλο χλωρό, το κορμί-μου κυματώνει.

Και τί γλύκα, στο νερό να χαρώ το μέστωμά-του,
τον παλμό-του να χαρώ, βοσκοπούλα του κυμάτου !

Και τί γλύκα στην καρδιά, που έχει λιώσει κι’ έχει πέσει
σαν τη μαύρη τη λαδιά, σε δυό καραβιών τη μέση !

Ακριβή-μου, άν τό ’ξέρες, στο πλευρό-σου ώς να με φέρεις,
κείνο που κάποιες φορές ξεθαρρεύτης πως το ξέρεις.

Και κανείς, μες στο άπραγο, πολυκύμαντον ασκέρι,
μοναχός κανείς ! Κ ι εγώ πάω με τα φιλιά-σου ταίρι,

τα φιλιά-σου, που διψώ ν’ άχα ακόμα κι’ άλλον ένα,
κι’ όλο απλώνω και μασώ φύλλα λεϊμονιάς κομένα.

 

(Ανέκδοτο)                                                                  

 

 

                                            ΤΕΛΛΟΣ ΑΓΡΑΣ  (1899-1944)

 

 

[ το ποίημα

του Τέλλου Άγρα (1899-1944)

« Μοναξιά »

( πρόκειται για μεταθανάτια δημοσίευση )

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Το Ταξίδι »

  ( διευθυντής: Κλέων Καρθαίος )

Αθήνα, Έτος Α’, τεύχος 2, Ιούνης 1945, σ. 42 ]

 

 

                ( εδώ: επακριβώς όπως το πρωτότυπο)

   

 

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "