Κωνσταντίνος Θεοτόκης - "1915" - ποίημα, (αντιπολεμικό σονέττο) - δημοσίευση 1916 - περ. "Κερκυραϊκή Ανθολογία" (Κέρκυρα)

 

Κωνσταντίνος Θεοτόκης

« 1915 »

ποίημα (αντιπολεμικό σονέττο)

δημοσίευση 1916  περ. « Κερκυραϊκή Ανθολογία »

 

 

 

 

 

 

                           « 1915 »

 

 

Βάφει τη μάννα γη ποτάμι το αίμα

Και από άκρη σ’ άκρη του Άρη η οργή μανίζει

Καίονται οι στεριές, η θάλασσα καπνίζει

Και βασιλεύει ο φόνος και το ψέμα.

 

Του Τεύτονα ρηγάρχη το άγριο βλέμμα

Πάνου στα ερείπια ακοίμητο βιγγλίζει

Και λάβρα πεθυμιά τον κατακλύζει :

Της Οικουμένης λαχταρά το στέμμα.

 

Η θέλησή του προσταγή και νόμος ! –

Κι’ αχ ! το λαό μου ξευτελίζει ο τρόμος ^.

Την καταφρόνια δεν ψηφά του κόσμου

 

Πολέμου μόνο ας μην ακούσει σάλο ^.

Κ’ είναι τόσο βαρύς γι’ αυτό ο καημός μου,

Που πλιά τραγούδι δεν μπορώ να ψάλω.

 

 

 

                                       Κ. Θεοτόκης

 

 

 

[ το αντιπολεμικό σονέττο

του Κωνσταντίνου Θεοτόκη

« 1915 »

–  αναφερόμενο στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο –

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Κερκυραϊκή Ανθολογία »

   (διευθύντρια: Ειρήνη Α. Δεντρινού )

Κέρκυρα,

Χρονιά Α΄, αριθ. 3, 1 Ιανουαρίου 1916, σ. 84. ]

[ το ίδιο σονέττο "1915" δημοσιεύθηκε στο αφιερωματικό τεύχος 

του περ. "Φιλότεχνος", Βόλος, τεύχος Δ-Ε, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1926, 

στη συγκέντρωση των σονέττων του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, σ. 115. ] 

 

 

 

                 ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

                                            

 

Χρυσούλα Χατζηγιαννιού - "Το κατώφλι" - ποίημα - δημοσίευση (2019) περ. "Αιολίδα" (Αθήνα)

 

Χρυσούλα Χατζηγιαννιού

« Το κατώφλι »

ποίημα

δημοσίευση (2019) περ. « Αιολίδα »

 

 

 

 

 

 

                           « Το Κατώφλι »

 

 

Απ’ το στερνό κατώφλι τώρα στέκεις

και θωρείς

της παντοδυναμίας την πλάνη

Κι ιδού εμπρός σου

αναρριχάται ο βίος

απ’ της σιγής τα πολυσέλιδα.

 

Κάτω απ’ τα σάνταλα τ’ ανύποπτα

εκλάπη ο λίθος από σε

πάνω του να πατείς και να υπερέχεις.

Η κυρτωμένη ράχη ταίριαζε ιδιαίτερα

στο αρχοντικό σου πέλμα.

 

Των αλλοτρίων το μόχτο

ξεκληρίζοντας

απ’ τα ωραία τα μέτωπα

εκόμιζες στη γη σου ξένο βίος.

Περίτεχνα στα σκοτεινά σου έργα

εκλεκτικός

που νόμος και γραφή

δεν έκρινε.

 

Μα το στερνό κατώφλι

παραέγινε αψηλό,

γιατί ποτέ δεν το ’φερες στο νου σου

Αν το σκεφτόσουν

θα χαμήλωνε

να το διαβείς σαν το σπαθάτο χελιδόνι.

Και τώρα ακόμα αν έχεις ώρα,

χαμηλώνει.

 

 

                                       Χρυσούλα Χατζηγιαννιού

 

 

 

 

[ το ποίημα

της Χρυσούλας Χατζηγιαννιού

« Το Κατώφλι »

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Αιολίδα »

( συντακτική επιτροπή:

  / - Θεόδωρος Πλατσής,

  / - Στρατής Μολίνος,

  / - Δημήτρης Νικορέτζος )

[ στη στήλη-ενότητα:

«Νησιώτικο Ανθολόγιο» (Τιμή στους μεγάλους Ποιητές μας)]

Αθήνα,

Τεύχος 73,

Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2019, σ. 56-57 ]

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

 

 

Κωστής Παλαμάς - "Η βέργα του Ζωϊλου" - ποίημα, 1904 - από την "Τριλογία του θυμού" - δημοσίευση περ. "Ακρίτας" (Αθήναι)

 

Κωστής Παλαμάς

« Η βέργα του Ζωϊλου »

ποίημα, 1904

( από την « Τριλογία του θυμού » )

δημοσίευση περ. « Ακρίτας »

 

 

 

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ

 

 

            « Η ΒΕΡΓΑ ΤΟΥ ΖΩΪΛΟΥ »

 

 

 

Στην πλάση, από της θάλασσας τη μάνητα
Ως τον τριγμό του σαρακιού, κι απ’ το βουνό ως το χνούδι,
Και μέσα στα βουβά και μέσ' στ’ασίγητα,
Στα πάντα δυσκολόβρετο κοιμάται ένα τραγούδι.

Και το τραγούδι το ξυπνάνε οι Όμηροι,
Σάρκα του δίνουν, ψυχή, φως, το κάνουν πλάσμα και άστρο,
Κ' ύστερα, εσεìς, κιθάρες, δρόμο δόστε του!
Με το τραγούδι υψώνεται της Πολιτείας το κάστρο,

Μέσ' στο τραγούδι ο νόμος πρωτοβλάστησε,
Κι από της λύρας τα όνειρα τα έργα τα μεγάλα·
Οι δόξες των εθνών των κοσμοξάκουστων
Κρατάνε πρωτοβύζαχτο του τραγουδιού το γάλα.

Για τούτο πλάστες και προφήτες οι Όμηροι,
Αταίριαστοι, αδασκάλευτοι, άκακοι, ξένοι, ωραίοι·
Μέσα στη θεία τους γλώσσα την αγράμματη
Ηρώων αλλαλάζει λαός, μιάς μάνας καρδιά κλαίει.

Μέσα στη θεία τους γλώσσα την αγράμματη,
Με πρόσωπο πεντάμορφης είναι γραμμέν' η Ιδέα,
Ζωές, αλήθειες, πάθια, λαχταρίσματα,
Κι' όλα όσα λέτε, αστόχαστοι και ανίδεοι, χυδαία !

Γιά τούτο καταριέστε το τραγούδι τους,
Που ρέει γοργά με τα νερά ψηλάθε τα καθάρια,
Εσείς του Ξεπεσμού λουλούδια ατίμητα·
Σας έχει ο νους απόπαιδα κ’ η ασκημιά βλαστάρια.

Γιά τούτο αν κάνουν οι Όμηροι να τρέμετε.
—Τρομάρα του ανεμόδαρτου στο δένδρο απάνω φύλλου,—
Των Ομήρων τους ίσκους δεν τους τρέμετε·
Κι’ αυτούς χτυπάτε, πέρνοντας τη βέργα του Ζωϊλου.

 

 

 

                                                       Κωστής Παλαμάς

 

 

 

[ το ποίημα

του Κωστή Παλαμά

« Η βέργα του Ζωϊλου »

{ από την τριλογία του « Τριλογία του θυμού » }

δημοσιεύθηκε στο περ.

« Ακρίτας »

  ( διευθυντής: Σωτήριος Σκίπης)

Αθήναι,

Έτος Α’, τεύχος 1ον,  1 Μαρτίου 1904, σ. 9 ]

 

 

                           ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

ηλεκτρονική δνση του αντίστοιχου τεύχους

του περ. «Ακρίτας»:

          Τεύχος 1 (1 Μαρτίου 1904) (3.224Mb)

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "    

 

 

 

Ν.Ι. Πρωτόπαππας - "Ο Χρόνος" - ποίημα, 1928 - δημοσίευση περ. "Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη" (Αθήναι)

 

N. Ι. Πρωτόπαππας

« Ο Χρόνος »

ποίημα, 1928

δημοσίευση περ. « Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη »

 

 

 

 

 

 

                       « Ο ΧΡΟΝΟΣ »

 

Το μεσονύχτι έσβυσεν ο χρόνος ο παληός,
το μεσονύχτι ήρθεν ο χρόνος ο καινούριος^.
έτσ' είν' ο νόμος πάντα, δεν γίνεται αλλοιώς,
γοργά ο ένας φεύγει, τρέχει κι’ ο άλλος φούριος.

Μεσάνυχτα γεννήθηκε ίδιο καιρό θα φύγη,
της μοίρας είνε το γραφτό τόσον καιρό να ζή^.
να σταματήσ' αδύνατο, πρέπει γοργά να φύγη
και να τραυά στο διάβα του κι’ όλους εμάς μαζύ !

—Χρόνε, το πέρασμά σου γοργά μην το κυλάς^.
ξαπόστασε για λίγο, ακίνητος κρατήσου,
ή λύσε απ’ το άρμα τον κόσμο που τραυάς,
στο δρόμο σου δεν θέλει να σέρνεται μαζύ σου.

—Χρόνε μή μας πλανεύης καινούριος ότι είσαι
και τάχα μας προσφέρεις καινούργιο κάτι τι,
αν θες να μας πλανέψης, μονάχος να κινήσαι^.
μαζύ σου μή μας σέρνης, κανείς δεν στο ζητεί.

 

 

 

                                                     Ν.Ι. ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΑΣ 

 

 

 

 

[ το ποίημα

του Ν.Ι. Πρωτόπαππα

« Ο Χρόνος »

δημοσιεύθηκε στο περ.
« Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη »

  ( διευθυντής: Εμμανουήλ Π. Μπαρδάνης )

Αθήναι,

Τόμος Β’, τεύχος 1, 1928, σ. 16  ]

 

 

                                  ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

Ηλεκτρονική δνση του αντίστοιχου τεύχους

του περ. «Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη»:  

              Τεύχος 1 (2.783Mb) 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 poeta greco Ignoto

         " ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ "