Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης "Κώστας Καρυωτάκης. 95 χρόνια από το θάνατο του Κώστα Καρυωτάκη. Μια επίκαιρη έκδοση"

 

Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης

95 χρόνια από το θάνατο

του Κώστα Καρυωτάκη

Μια επίκαιρη έκδοση

 

 

 

Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης

& Έρευνας του Πολιτισμού του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους στην Ευρώπη

Αναπαύσεως  14 Α΄ - 190 02 Παιανία

Τηλ.: 210.6643854

Fax: 210.6643854

 

 

European Art Center

and Institute for Eastern Roman Empire Research Studies in Europe

14 A’, Anapaphseos St. – 190 02 Paeanea

Tel.:+30 210.6643854

Fax: +30 210.6643854

URL: https://euarceblog.wixsite.com/euarce

e-mail: artcentr@otenet.gr

or amparasart@gmail.com

 

 

 

 

 

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ

& ΕΡΕΥΝΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

N.Π.Ι.Δ. – Έτος ίδρυσης 1979 - Απόφαση 98/85 και 7975/08 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών

Αριθ. 2237 Μητρώου Πολιτιστικών Φορέων του Υπουργείου Πολιτισμού

Αναπαύσεως 14 Α΄ - 190 02 Παιανία * E-mail:artcentr@otenet.gr * Τηλ.: 210-66.43.854 (&Fax)https://euarceblog.wixsite.com/euarce

 

 

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ / 12.11.2023

 

95 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

 

ΠΙΚΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

 

·      ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ:ΤΑ ΑΠΑΝΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΕΖΑ - Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

ΕΝΟΣ ΙΔΑΝΙΚΟΥ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ

·       ΠΡΟΛΟΓΟΣ «ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ»

 

 

  Στο «επί θύραις» κλείσιμο της φετινής χρονιάς μια αναφορά στη μορφή και το έργο του Κώστα Καρυωτάκη έρχεται να ξαναφέρει τιμητικά στο εκδοτικό προσκήνιο τη θύμηση του ποιητή καθώς συμπληρώνονται ενενηντα-πέντε χρόνια από την ανέλπιστη αυτοκτονία του, που συγκλόνισε την πνευματική ζωή του 1928.

 

   Πρόκειται για το νέο βιβλίο της σειράς «Ποιητική Αδεία» των εκδόσεων Parsec «Κώστας Καρυωτάκης - Τα Άπαντα. Ποιήματα και Πεζά - Η διαχρονική ποίηση ενός ιδανικού αυτόχειρα», που επιμελήθηκε η γνωστή λογοτέχνιδα και πολιτιστική συντάκτρια του αθηναϊκού τύπου Καίτη Νικολοπούλου και προλογίζει σε μια εκτενή πολυσέλιδη αναλυτική βιογραφική και κριτική εισαγωγή ο ποιητής Ευάγγελος Ανδρέου.

 

   Η πρόσφατη αυτή έκδοση, που φτάνει μέχρι και τις σύγχρονες καταγραφές του θέματος, έχει τον χαρακτήρα ενός ολοκληρωμένου γραμματολογικού εγχειρήματος περιλαμβάνοντας με ευσύνοπτη πληρότητα έρευνας, πέραν των γνωστών ποιητικών και πεζών έργων του Καρυωτάκη, στοιχεία της αλληλογραφίας του με τη Μαρία Πολυδούρη, αφιερωματικά ποιητικά έργα της ίδιας, των Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου, Φώτου Γιοφύλλη, Γιώργου Κοτζιούλα, Γιάννη Ρίτσου, Ανδρέα Εμπειρίκου, Κώστα Βάρναλη, των νεώτερων Αλέξη Τραϊανού και Μιχάλη Γκανά καθώς επίσης κριτικά δημοσιεύματα των Αιμίλιου Χουρμούζιου, Τέλου Άγρα, Μήτσου Παπανικολάου, Κλ. Παράσχου, Νίκου Λαΐδη (Πωλ Νορ), Αντρέα Καραντώνη, Νικ. Τωμαδάκη, Κ.Θ. Δημαρά, Τίμου Μαλάνου, Γιώργου Θεοτοκά, Ζήσιμου Λορεντζάτου, Άγγελου Τερζάκη, Πέτρου Χάρη, Βύρωνα Λεοντάρη, Μάνου Τασάκου, Έλλης Αλεξίου, Μίλτου Σαχτούρη, Λιλής Ζωγράφου και Βασίλη Ρώτα.

 

   Σε όλη την έκταση του έργου παρατίθενται απαραίτητες  βιβλιογραφικές σημειώσεις ενώ στο τελευταίο επίμετρο της έκδοσης περιλαμβάνεται και ένα χρηστικό χρονολογικό διάγραμμα.

 

 

 

 

…Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ

ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΟΥ

(Απόσπασμα από τον πρόλογο του Ευάγγελου Ανδρέου)

 

   Στα εξέχοντα λογοτεχνικά και ιστορικά εργο-βιογραφικά πράγματα που σημάδεψαν την πνευματική Ελλάδα στον 20ο αιώνα, θέση κυριαρχική παίρνει αναμφίβολα το φαινόμενο «Κώστας Καρυωτάκης».

   Από πρώτη άποψη εκπλήσσει το γεγονός, πώς ένα λογοτεχνικό (ποιητικό, πεζογραφικό, μεταφραστικό) έργο συγκείμενο από ευάριθμο σύνολο γραπτών, μόλις τριών βιβλίων, προκάλεσε τόση δύναμη ενδιαφέροντος ώστε να απασχολήσει απ’ άκρου εις άκρον και μέχρι σήμερα ολόκληρη σχεδόν τη σύγχρονη νεοελληνική φιλολογική έρευνα, μελέτη και κριτική.

   Το όλον του δημιουργικού βίου του Καρυωτάκη δεν ξεπερνάει τα δέκα χρόνια. Νομίζω πως ελάχιστες είναι – ίσως και παγκόσμια – οι παρόμοιες περιπτώσεις. Και όμως.

   Διεισδύοντας κανείς στη σκέψη που φέρνει ο συσχετισμός της ζωής και της ιδιοσυγκρασίας του ποιητή με το έργο του θα ιδεί αμέσως και ασφαλώς την συνέπεια του ισοδύναμου και των δυό. Και εάν ακόμα τίποτα δεν γνωρίζαμε για τον βίο του ποιητή, θα είχαμε ήδη πληροφορηθεί τα πάντα γι’ αυτόν διαβάζοντας μόνον τα ποιήματά του και αντίστροφα. Μια τέτοια βαθύπνοη σχέση βίου και έργου, με τα στοιχεία της υψηλότονης έκφρασής της, ως ένα αεικίνητο πνευματικής μηχανής, δεν είναι στα κοινότοπα και στα συνήθη της λογοτεχνικής ιστορίας.               

   Και είναι ακριβώς αυτός ο πρώτος λόγος της κορυφαίας συγκινησιακής δύναμης του ποιητικού έργου, δηλαδή το αίτιο της απόλυτης ειλικρίνειάς του – το αίτιο εκδήλωσης της ανόθευτης πνευματικής, ψυχικής και ηθικής αλήθειας του όπως εκπηγάζει μέσα από τα νωπά σπλάχνα της ιστορικής εποχής του.

   Από την άλλη, το ποιητικό εργαστήρι του Καρυωτάκη φαίνεται να έχει όλα τα ποιοτικά εξαρτήματα που αναδεικνύουν τον δημιουργό κύριο των αρετών της τέχνης, κάτοχο της μαστοριάς του ποιητικού στίχου και ιδιοφυή συνθέτη των νέων πρωτοποριακών τάσεων με την άλλοτε λόγια κι άλλοτε λαϊκή παράδοση της ελληνικής του φύτρας.

   Η καθαρώς αισθητική οπτική της καρυωτακικής ποίησης ζωντανεύει την εννόηση των νόμων που διέπουν τη φύση με πρώτη έκφανση τη διαλλαγή των αντιθέσεων στην καλλιτεχνική επεξεργασία του λόγου. Γράφει: «Στη σκοτεινή, βαθιά δεντροστοιχία / μαζί και η μέρα θα μας έβρει» (αντίθεση σκότους-φωτός), άλλο: «Ένα σπιτάκι απόμερο, στο δείλι, στον ελαιώνα / μια καμαρούλα φτωχική, μια βαθιά πολυθρόνα» (αντίθεση έξω-έσω), άλλο: «Εκελαδούσαν / πουλιά, πετώντας / όλο πιο πάνω. Τ’άνθη ευωδούσαν / κ’ είπε απορώντας: ΄΄Πώς να πεθάνω;΄΄» (αντίθεση ζωής-θανάτου). Αυτή η συνομιλία, δηλαδή ο τρόπος εναρμόνισης, των αντιθέσεων που δίδει και το νόημα της αναλογίας στην σμίλευση του ποιητικού κορμού, διατρέχει σχεδόν ολόκληρο το ποιητικό έργο του Καρυωτάκη ανακαλώντας στη μνήμη όμοιες περιπτώσεις σε αντίστοιχα υποδείγματα του ελληνικού λόγου από την αρχαιότητα μέχρι το δημοτικό τραγούδι.

   Μικροψυχία συνδυασμένη με πρόχειρη γνώση των αξιών της καλλιτεχνικής δημιουργίας στάθηκαν – ευτυχώς επ’ ελαχίστω – για το έργο του Καρυωτάκη τα κίνητρα καταλογισμού ψυχοπαθολογικών φαινομένων, άκρατης μελαγχολίας, αποκαρδίωσης, μεμψιμοιρίας, φοβικότητας και υπερβολικής έως βαρετής επίκλησης του θανάτου.       

   Μα αυτά τα στοιχεία απαντούν αυτούσια σε όλο το μήκος και πλάτος των πηγών της τέχνης από τον επικό κύκλο μέχρι την κλασσική τραγωδία και από τη θυσία του Αβραάμ μέχρι το μοιρολόι της Παναγιάς. Χωρίς το πνεύμα του ανθρώπινου δράματος δεν νοείται η αναγωγική λειτουργία της τέχνης. Το ότι παρόμοιο δράμα αναδίδει η ποίηση του Καρυωτάκη αποδεικνύει ακριβώς τη γνήσια συνέχεια της αρχαιόθεν και πανταχόθεν δραματικής καλλιτεχνικής υφολογίας. Η περίπτωση, λόγου χάρη, του Χαλεπά στη ζωή και στη γλυπτική είναι αποκαλυπτική. Όμοια και η περίπτωση Καρυωτάκη φύεται στην ιστορία της τέχνης όπου η συνέχεια του δημιουργικού πνευματικού δράματος βρίσκεται στην αποκορύφωσή του.

   Ιδού, λοιπόν, ένας ακόμα λόγος που προκαλεί για ένα περίπου αιώνα την ασίγαστη ενασχόληση της επιστήμης των γραμμάτων, της νεοελληνικής λογοτεχνικής δοκιμιογραφίας αλλά και αυτής της μουσικής τραγουδοποιΐας στην ποιητική φωνή του Καρυωτάκη. Και τούτο θα ήταν πολύ λίγο εάν δεν είχε προηγηθεί η ολόθυμη αγάπη του λαού, κάθε ηλικίας και κάθε μάθησης.

 

Λεζάντα φωτ.:

Κώστας Καρυωτάκης – Σχέδιο της Αμαλίας (Παρασκευοπούλου)

 

LINKS

https://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=282589&return_url

 

 

 

 

 

  Κώστας Καρυωτάκης – Σχέδιο της Αμαλίας (Παρασκευοπούλου)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 23 Νοεμβρίου 2023 :

Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης

95 χρόνια από το θάνατο

του Κώστα Καρυωτάκη

Μια επίκαιρη έκδοση ]

 

 

 

 

   

          

Αθανάσιος Κυκκώτης "Τα Φεγγάρια" ποιητική συλλογή - παρουσίαση: Ευάγγελος Ανδρέου (Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης)

 

Αθανάσιος Κυκκώτης

Τα Φεγγάρια

ποιητική συλλογή

παρουσίαση: Ευάγγελος Ανδρέου

από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης

δελτίο 20-03-2023

 

 

 

 

 

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ

& ΕΡΕΥΝΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

N.Π.Ι.Δ. – Έτος ίδρυσης 1979 - Απόφαση 98/85 και 7975/08 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών

Αριθ. 2237 Μητρώου Πολιτιστικών Φορέων του Υπουργείου Πολιτισμού

Αναπαύσεως 14 Α΄ - 190 02 Παιανία * E-mail:artcentr@otenet.gr * Τηλ.: 210-66.43.854 (&Fax)https://euarceblog.wixsite.com/euarce

 

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ / 20.03.2023

 

 

ΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΚΥΚΚΟΥ

 

«ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ»

ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΙΕΡΑΡΧΗ

 

·       ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΡΗΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΥΚΚΩΤΗ

·       ΙΔΡΥΣΕ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΔΙΔΑΞΕ ΓΙΑ ΕΙΚΟΣΙ-ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΕ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΡΩΣΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ

·       ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΕΠΕΤΕΙΑΚΩΝ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η.Π.Α.

 

 

   Εκδόθηκε στη Λευκωσία από τη Μονή Κύκκου το όγδοο ποιητικό βιβλίο του Μητροπολίτη Κυρήνης - της Αλεξανδρινής Εκκλησίας - Αθανάσιου του Κυκκώτη με τίτλο  «Τα Φεγγάρια ».

   Το έργο περιλαμβάνει τις ενότητες «Προπύλαια Εισόδια» και «Μηναία Ανάβασις» με εξήντα οκτώ ποιητικά κείμενα στη γνωστή μοντέρνα λεξικεντρική γραφή και μεικτή γλωσσική έκφραση του ποιητή.

 

   Ο Αθανάσιος Κυκκώτης εμφανίσθηκε στα γράμματα τη δεκαετία του ’90 με σημαντική προσφορά στην ελληνική ιστορία, στη φιλοσοφία, στη λογοτεχνία, στην υμναγιολογία και στην παλαιογραφία.

   Στα 2013 εκδόθηκε στη Μόσχα και το φιλοσοφικό του δοκίμιο «Путьсмирения» (Το μονοπάτι της ταπεινοφροσύνης).     

 

   Ως Έξαρχος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στη Μόσχα ίδρυσε και διεύθυνε ευρύ πρόγραμμα πολιτιστικών δράσεων και ανταλλαγών, στο πλαίσιο του οποίου λειτούργησε σχολή βυζαντινής μουσικής στη στέγη των Αγίων Πάντων στο Kulishki καθώς επίσης και σχολείο της ελληνικής γλώσσας για ομογενείς και ρώσους μαθητές όπου εδίδαξε ο ίδιος νεοελληνική γλώσσα και γραμματολογία. Το έργο αυτό, που έγινε γνωστό πέρα από τα ρωσικά σύνορα και προκάλεσε το ενδιαφέρον της Ουνέσκο διακόπηκε πρόσφατα - ύστερα από είκοσι-δύο ολόκληρα χρόνια - λόγω της κρίσης των σχέσεων της Ρωσικής με τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες εξ αιτίας της ανακήρυξης της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Εκκλησίας  από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

 

 

 

LINKS

http://wiki-org.ru/wiki/%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9_(%D0%9A%D0%B8%D0%BA%D0%BA%D0%BE%D1%82%D0%B8%D1%81)

 

https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%90%D1%84%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%B9_(%D0%9A%D0%B8%D0%BA%D0%BA%D0%BE%D1%82%D0%B8%D1%81)

 

https://www.greekmos.ru/mitropolit_afanasios/

 

https://www.greekmos.ru/nagrada_mitripolit_afanasiy/

 

https://www.pravenc.ru/text/76896.html

 

https://web.archive.org/web/20140307221047/http://podvorie-alexandria.ru/athanasius/

 

https://drevo-info.ru/articles/14387.html

 

https://www.ng.ru/ng_religii/2019-12-17/11_478_heritage.html

 

 

ΕΝΑΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΗΣ ΕΚΑΤΗΣ

Γράφει, ο Ευάγγελος Ανδρέου

 

 

   Η επίκληση του μυστικού φωτός ως εκδήλωση ψυχικής ανάτασης και πνευματικής αναγωγής διέτρεξε την ιστορία από τη γένεση του ανθρώπου, προσδίδουσα στο λόγο δύναμη επιβολής για να υποταγούν τα ανυπέρβλητα φυσικά στοιχεία και να αναφανεί η προσδοκία ή η ελπίδα του κέρδους της αθανασίας. Πρόκειται για ένα ιδεατό φαινόμενο λειτουργίας της ζωής, που αποκάλυψε την ενεργό σχέση της ανθρώπινης υπόστασης με τη φύση του θείου, διαμορφώνοντας κανόνες ιερουργικής έκφρασης μέσω του φθεγγόμενου λόγου. Εκεί και η ρίζα της ποίησης, που διαπλάσθηκε στην αλληλουχία των αιώνων κατά δύο πολυσήμαντους τρόπους: το μελικό (αδόμενη-απαγγελλόμενη ποίηση-τραγούδι) και τον δραματικό (τελετουργική ποιητική σύνθεση). Πρωταρχική και κορυφαία υπήρξε βέβαια η εμφάνιση του ποιητικού λόγου ως Ύμνου με στοιχεία που αφθονούν και εμπλουτίζουν τις προς τα υπερφυή επικλήσεις των ανθρώπων όπως λόγου χάρη μάς τις φέρνουν από τη βαθιά αρχαιότητα τα ορφικά («κλύθιμάκαιρα») και τα ομηρικά («Κλύθιμευ») υμνολογήματα.

 

   Μέσα από ένα τέτοιο αρχέγονο ποιητικό λειμώνα χώρας ζάθεης, σύγχρονος οιδοιπόρος ο Αθανάσιος Κυκκώτης, αρδεύει θέμα και ύφος εμπνεύσεων για να καλέσει κοντά του - και κοντά μας –την υπερκόσμιου φέγγους ουράνια ολκάδα, που πλέει στα μυστήρια του παντός με το πρόσωπο της Εκάτης, άλλως της Σελήνης και της Άρτεμης, κομίζοντας τα περίπλοκα- «Τα Φεγγάρια» - της αλήθειας του μύθου ή του μύθου των αληθειών, της σάρκωσης των επέκεινα ή του άπειρου της σαρκός...

 

   Ο ποιητής διακονεί την παράδοση των ομοτέχνων του ιεραρχών (στο βιβλίο του Πρωτ. Ιγνατίου Ι. Παπασπηλιοπούλου «Κληρικοί Ποιητές» (2019) ανθολογούνται 15 Αρχιερείς, 28 Ιερείς και Διάκονοι, 3 Μοναχοί και 5 Μοναχές) και συνεχίζει την ιστορική κληρονομιά αρχαιότερων, όπως οι ονομαστοί Διδάσκαλοι του Γένους, ο Ευγένιος Βούλγαρης («Eυγενίου Kύκλος ποιητικών αθυρματίων»), ο Νεόφυτος Δούκας («Εις τον Σολομώντα» - ακρόστιχον ή «Ένα οπτικό ποίημα του Ν.Δ. προς τον Βασιλέα Όθωνα», ο Κωνσταντίνος Οικονόμος (κωμωδία και ελεγεία προς τον τσάρο Αλέξανδρο Α' 1825), ο ιερομόναχος Καισάριος Δαπόντες με τα έμμετρά του, ακόμα και ο Νικόδημος Αγιορείτης με τα ιαμβικά προοίμια Επιγράμματα- Ποιήματά του…

 

   Ο Αθανάσιος, ποιητής-συνειδητός κληρονόμος του κλασικού πνεύματος, είναι Μητροπολίτης της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, έχοντας κάτω από την πνευματική επισκοπική του σκέπη την απολλώνια Κυρήνη, μιά κι εκείνη βασιλίδα του ελληνισμού της αρχαιότητας αλλά και μετέπειτα χριστιανική επαρχία με επίσκοπο τον επίσης ποιητή – και φιλόσοφο – Συνέσιο.Είχε βέβαια λάμψει εκεί, μέσα στην ελληνιστική περίοδο, και το άστρο του περιώνυμου Καλλίμαχουτου Κυρηναίου. Φαίνεται πως όλη αυτή η βαρύτιμη κληρονομιά μοιραίως ζωογονεί τις εμπνεύσεις του σημερινού ιεράρχη ποιητή μεταφέροντας με κάποιο μυστικό τρόπο στα ποιήματά του την ψυχή ενός κόσμου πραγμάτων από τον σύνδεσμο τού χοϊκού με το ολύμπιο.

 

    Από την  διάρθρωση των ποιητικών σωμάτων προκύπτει αβίαστα η αυθορμησία του δημιουργού τους, που δίδει στη σύνθεση την όψη ενός primitive τεχνουργήματος απελευθερώνοντας έτσι την πηγαία αλήθεια στο νόημα και στο συναίσθημα. Ο κάθε στίχος είναι «λεξικεντρικός». Ακόμα και οι απλοί σύνδεσμοι λαβαίνουν υπόσταση ιδιόσημου λεκτικού τόνου, κάτι που χαρακτηρίζει γενικά τη λεγόμενη μοντέρνα γραφή. Περαιτέρω, η μοντέρνα γραφή, μέσα από την ιδιόμορφη τεχνοτροπία του ποιητή και πέρα από κάθε είδους κλασική ή παραδοσιακή ποιητική ρυθμολογία επιβάλλει το αυθεντικό πρόσωπό της φέρνοντας σε αιτιώδη αισθητική σχέση φραστικά αποσπάσματα απ’ όπου αναδύονται τα εικονιστικά και τα ηχικά νοήματα. Αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της έννοιας του «μοντέρνου» στην τέχνη, που στα κριτήρια πολλών συγχέεται με την έννοια του «σύγχρονου».

 

   Σε όλη την έκταση του έργου αναγνωρίζεται η έγνοια του ποιητή για τη φανέρωση της ενότητας ή της διαλλαγής των αντιθέσεων όπως ακριβώς την αναδεικνύει π.χ. ο ομηρικός λόγος (Ατρεΐδης τε άναξ ανδρών (ανθρώπινο) και δίος Αχιλλεύς (θείο)) ή ο αναστάσιμος του Δαμασκηνού Ευφραινέσθω τα ουράνια, αγαλλιάσθω τα επίγεια. Όμοια και στα «Φεγγάρια» του Αθανάσιου καταγράφεται η επικλητική επωδός από τη γη του ποιητή στον ουρανό της Εκάτης κατά τρόπον έκφρασης εγκωμίου, με περιγραφικές εξάρσεις και εννοιακές καταδύσεις, με λόγο σύντομο και λιτό, απαλλαγμένο από κάθε περιττή φιοριτούρα αταίριαστη στην καταγωγή του γνήσιου ποιητικού γένους.

 

   Η γλώσσα του έργου εμπλουτίζεται από αρχαίους λεκτικούς τύπους καθώς ο ποιητής επιλέγει την άρδευση ύφους από τον πρωτογενή χώρο του ποιητικού είδους όπου κορυφώνεται η ενατένιση των υπερκοσμίων απαυγάζοντας το μαγικό θόλο που οικοδόμησε έκπαλαι ο λόγος της ιστορίας.

 

   Το όλον έργο ανάγεται στη λεγόμενη πεζόμορφη ποίηση λόγω απουσίας εμφανούς μέτρου ή των σημείων της προσωδίας, της ποσοτικής και τονικής σχέσης των συλλαβών, της στροφικής διάρθρωσης, κ.τ.ό. Εντούτοις, ο προσεκτικός αναγνώστης-συνοδοιπόρος του ποιητή θα διακρίνει στη ροή του λόγου χαρακτηριστικές μετρικές περιπτώσεις, που οδηγούν ευθέως στον «παλμικό» τρόπο γραφής των ποιημάτων ιδίως με την πρεπούμενη στο γενικό του ύφος παρεμβολή ιάμβων και τροχαίων, που παραπέμπουν και στη σολωμική ποίηση, π.χ. εις τα άστρα / υψηλά / εκεί / με τις πλειάδες / νύμφες  ή  δι’ όσα/ λέγονται / πεζά / συνήθως / δεν / μιλή-σαμεή  αυτή / μονάχα / αυτή / η μεγαλοπρεπήςή  μα / δεν / μπορούσα / να σκεφθώ / το πώς / να βρώ / τον τρόπον. ή  έγινα / όλος / αστερόεις / ουρανός / που / μελεδαίνει. ή Ήλθεν / η πανσέληνος / και / έφερε / λουλούδι.   

 

     Από χρόνου μακρού η ποίηση, ως τέχνη του νεώτερου/σύγχρονου γραπτού λόγου, δεν απαντά υπό την αρχαϊκή λειτουργική της αποστολή, που διήρκεσε μέχρι και το δημοτικό τραγούδι. Εξαίρεση αποτελεί η εν μέρει μελοποίησή της από κάποιον μουσουργό και η συνακόλουθη «βιομηχανική» παραγωγή και εμπορική (ανάγνωθι: αγοραία) αξιοποίησή της.

     Το νέο είδος είναι η «αναγινωσκόμενη» ποίηση, που παρέχεται από πηγές παραγωγής του έντυπου λόγου. Η σχεδόν νομοτελειακή αυτή μεταβολή  δεν επηρέασε εντούτοις τα στοιχεία, που την διακρίνουν από τα άλλα είδη του γραπτού ή του προφορικού λόγου.

     Ως «αναγινωσκόμενη» εξακολούθησε να ανακαλεί και να φέρει τα συστατικά που συνιστούν την ενότητα των τεχνών, δηλαδή εκείνα της μουσικότητας και της εικόνας τα οποία και υπερακοντίζουν τον φιλολογικό «ορθολογισμό» και την εκφραστική πεζότητα. Εδώ συναντούμε και το ποιητικό έργο του Αθανασίου του Κυκκώτη, αποκαλυπτικό του αρχαϊκού λυρισμού αλλά και ενός πολυποίκιλου συναισθηματισμού όπως τον βλέπουμε να εκδηλώνεται κυρίως στις ελεγείες της νεότερης ποίησης. Προφανώς, τα στοιχεία αυτά αρκούν και περισσεύουν για να εμπνεύσουν και την δραματοποίηση – τη σκηνική μεταποίηση - του έργου, ίσως με τη μορφή ενός σκηνικού collage ρέουσας εικόνας, ανάμεσα στο ύφος του πρώιμου ελληνικού λόγου και της σύγχρονης αισθητικής πρωτοπορίας.-

 

 

 

 

 

Βιογραφικό – εργογραφικό σημείωμα.

 

   Ο Αθανάσιος Κυκκώτης (Μητροπολίτης Κυρήνης) γεννήθηκε στη Μόρφου της Κύπρου στις 16 Απριλίου 1958.

 

   Με υποτροφία της Μονής Κύκκου σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Βυζαντινή Μουσική στο Εθνικό Ωδείο. Ακολούθησε σπουδές μετεκπαίδευσης στη Σορβόνη (Université de Paris 1 - Panthéon-Sorbonne), όπου μελέτησε την ιστορία του πολιτισμού της Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής περιόδου και της Λατινικής Ανατολής. Έχει επίσης πτυχίο εξειδίκευσης στην αρχειονομία και βιβλιοθηκονομία.

 

   Διετέλεσε επί σειρά ετών Μέλος του Ηγουμενοσυμβουλίου στη Μονή Κύκκου και Έφορος της Βιβλιοθήκης της όπου και απέδωσε εναργές έργο οργάνωσης και συστηματοποίησης του ιστορικού βιβλιογραφικού και αρχειακού υλικού.

   Για εφτά χρόνια δίδαξε στα Θεολογικά Σεμινάρια της Ιερατικής Σχολής “Απόστολος Βαρνάβας” της Λευκωσίας και θήτευσε ως καθηγητής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση της Κύπρου.

 

  Το 1997 ανέλαβε Έξαρχος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στη Ρωσική Εκκλησία.

  Το 2009 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Κυρήνης και έκτοτε είναι Μέλος της Ιεράς Συνόδου της Αλεξανδρινής Εκκλησίας.

 

   Στη Μόσχα το 1999, ίδρυσε και λειτούργησε διδασκαλείο της ελληνικής γλώσσας για ομογενείς και ρώσους μαθητές με σημαντική δραστηριότητα στην ανάπτυξη των ρωσοελληνικών πολιτιστικών δεσμών και το 2003 προχώρησε στην ίδρυση σχολείου βυζαντινής μουσικής.

 

     Το 2019, με τα γεγονότα του ανακύψαντος ουκρανικού εκκλησιαστικού ζητήματος η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας απεφάσισε την κατάργηση της Εξαρχίας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στη Μόσχα και τη συνακόλουθη απομάκρυνση του Μητροπολίτη Αθανασίου ύστερα από 22 ολόκληρα χρόνια συνεπούς εκκλησιαστικής διακονίας και ανεκτίμητης πολιτιστικής προσφοράς.

 

    Τιμήθηκε με τα παράσημα του Τάγματος του Aγίου Σεργίου του Ράντονεζ της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, του Τάγματος του Αγίου Ισαποστόλου Μεγάλου Δούκα Βλαντιμίρ της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και με το Αριστείο «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» του  Ευρωπαϊκού Κέντρου Τέχνης (EUARCE) της Ελλάδος μετά του αργυρού μεταλλίου «Επτάνησος Πολιτεία» της 220ής Επετείου της γέννησης του Διονυσίου Σολωμού.

   Το 2021 τιμήθηκε με το Επετειακό Δίπλωμα των Ελληνοαμερικανικών (AHFWP-EUARCE) αφιερωμάτων της Ελληνικής Επανάστασης στην Κομητεία Allegheny της Πενσυλβάνιας των Η.Π.Α. υπό την Αιγίδα της Επιτροπής «Ελλάδα 2021». 

 

  Έγραψε:

/ - «Οι πρώτοι είκοσι ψαλμοὶ του ψαλτηρίου του ΣυμεὼνΚυκκώτου», Επετηρὶς Κέντρου Μελετών Ιεράς Μονής Κύκκου 1993,

/ - «Ανέκδοτα έγγραφα του εν Γεωργία Μετοχίου της Ιεράς Μονής Κύκκου», Λευκωσία 1998,

/ - «Путьсмирения» Moscow 2013,

/ - «Μνήμη Υπατίας της φιλοσόφου» 2015.

/ - «Άγιοι του Πόντου / Άγιος Νέος Ιερομάρτυς Πέτρος ο Τραπαζούντιος / Επίσκεψις Πόντου Μεγάλης Ελλάδος εν τη Εώα» (Βίος- Ακολουθία και Παρακλητικός Κανών υπό Χαραλάμπους Μπούσια),  Αθήνα 2018

 

      καθώς και τα ποιητικά έργα:

 

/ - «Πρωτόλεια», Λευκωσία 1995,

/ - «Μετεώρισις»,  Λευκωσία 1997,

/ - «Κένωσις ενοδία»,  Λευκωσία 1998,

/ - «Ερωής έκχυσις», Λευκωσία 1999,

/ - «Πηλοπλάστου Πέλασις» 2015,

/ - «Κυρηναϊκή Ενσύμβολος Μυθαγωγία» 2016.

 

 

 

 

 

 

 

(Δύο ποιήματα)

 

ΜΗΝΑΙΑ ΑΝΑΒΑΣΙΣ

IV

 

Εαρινή

πανσέληνος

απόψε,

και

η ομορφιά

ετάζει

η κάλλιστη,

μαγευτικά

με γοητεύει,

σαγηνευτικά,

τιμία

η θεά αυτή

αρμενίζει

τη ματιά μου

υψηλά,

εκεί,

και

με εκθαμβεί

ηδονικά,

ωσάν

να είναι

η πρώτη μου

φορά,

που

την κοιτάζω.

Πόσες φορές

ακόμη

άραγε

θα ιδώ

η σελαφόρος

να ανατέλλει

η πανσέληνος ;

 

 

 

XXXVII

In timorem sum

 

Λειψισέληνη

η νύκτα

απόψε,

και

φοβάμαι,

όχι

γιατί

νυκτίχροος

είναι

ο ουρανός,

ούτε

γιατί

θα βγούν

απόψε

από

τα τρίσβαθα

της γης

τα κελαινά

στοιχειά,

να μας τρομάξουν,

τα ιδιόπλαστα,

αυτά

δεν

τα φοβάμαι,

τα αψηφώ,

το πλανεμένο

το μυαλό,

το νυκτωμένο

τούτο,

το κατασκότεινο,

ναι,

το φοβάμαι,

γιατί νυκτοδρομεί

το μέλανον,

δίχα

Θεόν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

φωτογραφία: Αθανάσιος Κυκκώτης

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης

& Έρευνας του Πολιτισμού του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους στην Ευρώπη

Αναπαύσεως  14 Α΄ - 190 02 Παιανία

Τηλ.: 210.6643854 

Fax: 210.6643854

 

European Art Center

and Institute for Eastern Roman Empire Research Studies in Europe

14 A’ ,Anapaphseos St. – 190 02 Paeanea

Tel.:+30 210.6643854 

Fax: +30 210.6643854 

URL: https://euarceblog.wixsite.com/euarce

e-mail: artcentr@otenet.gr

or euarceart@gmail.com  

 

 

 

 

 

 

 

αναπαραγωγή ανάρτησης

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 21 Μαρτίου 2023 :

Αθανάσιος Κυκκώτης

« Τα Φεγγάρια »

ποιητική συλλογή

παρουσίαση: Ευάγγελος Ανδρέου

Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης  ]